Het Evangelie van Thomas - De verklaring van de geheime woorden

Het EVANGELIE van THOMAS
De verklaring van de geheime woorden
De TAO TE CHING van LAO TZU

Geen copyright. Mag vrij en onbeperkt, gekopiëerd en zoveel mogelijk geciteerd worden. Het staat iedereen vrij om alles wat hier staat zonder toestemming te verspreiden, maar wees zo attent wel te verwijzen naar www.evangelievanthomas.net

Downloaden als Word-document op de Downloadpagina

Brieven - deel 3

De mens heeft het gevoel dat hij zijn medemensen niet kan bereiken, zijn broeders en zusters en zijn kinderen Dat er altijd iets tussen hen in staat. Het is de bagage die scheidt. Meningsverschillen en verschillen in bezittingen, verschil van mening over wat belangrijk is, leuk, normaal, lekker, over de opvoeding van de kinderen, over politiek, overlijk eerlijkheid en rechtvaardigheid, over mode, over de inrichting van het huis, over de nieuwe auto, over religie, over tv-programma's, over boeken, over humor, over roken, over familiebezoek en bezoek aan de schoonfamilie, over de volgende vakantie, over het uitlaten van de hond en nog veel meer onenigheden. Het zijn dus de meningen en ideeën die scheiden en alleen door die te ontkennen en opzij te zetten zou het er op kunnen lijken niet gescheiden te zijn, maar dat zou dan zelfbedrog betekenen. Alleen wanneer hij iemand tegen zou komen met precies dezelfde meningen, zou hij zich met die andere persoon verbonden voelen. Groepen als religies, families, politieke partijen, voetbalclubs enzovoort worden gekenmerkt door het feit dat de leden op zijn minst een paar meningen delen, maar daardoor vormen zij slechts ogenschijnlijke eenheden, omdat zij blijven ruziën over de meningen die zij niet met elkaar delen.
Daarom kan eenheid slechts bestaan onder mensen zonder meningen. Dat is de reden dat wijzen als Meister Eckehart, Boeddha, Nan-in en Socrates er de nadruk op hebben gelegd dat het zaak is je te ontdoen van je meningen.

Wij hebben ervaren dat het ware leren het afleren was van alles waar we in geloofd hadden en dus niet zeker wisten, door elke overtuiging en mening die we ons eigen gemaakt hadden uiterst zorgvuldig onder de loep te leggen, een vraagteken durfden te zetten bij de deugdelijkheid van al onze vanzelfsprekendheden, door bij ons zelf na te gaan of wij dingen voor waar hielden, omdat wij het zelf ervaren hadden of dat wij ze op gezag van anderen hadden aangeleerd. Voor ons is dus het ware leren geweest dat wij mening na mening beproefden, te licht bevonden en ontzenuwden tot er uiteindelijk geen een meer over was. Dat betekent dus dat mensen alleen van elkaar kunnen leren door de ander op zijn vooroordelen te wijzen, op uitspraken die op geloven zijn gebaseerd, op het napraten van anderen zonder dezelfde ervaring te delen en als iemand niet in staat is te verduidelijken waarom hij van zijn meningen overtuigd is. Tenslotte is elke dialoog gedoemd te mislukken als mensen loze en tegenstrijdige uitdrukkingen en begrippen als mystiek, spiritueel, god, ziel, waarheid en al die andere abstracties gebruiken waar niemand zich een beeld van kan vormen. Onze ervaring is dat een dialoog alleen vruchtbaar is als iedereen elk woord dat hij schrijft of zegt zorgvuldig weegt en iedereen het recht heeft om van ieder begrip dat door iemand anders gebruikt wordt verheldering te vragen.
Mensen kunnen dan wel elkaars bagage respecteren, maar daar schiet je niets mee op. Alle mensen hebben hun eigen blinde vlekken, wat betekent dat zij blind zijn voor hun eigen vooroordelen en zij moeten bereid zijn die onder ogen te zien om wijzer te kunnen worden, zonder dat als kritiek te beschouwen. Groeien doet pijn en mensen kunnen alleen door ervaring wijzer worden.

Iedereen heeft zijn favoriete geschrift of boek, dat past bij zijn eigen standpunt, maar het zijn slechts woorden, armzalige uitkristallisaties van gedachten en beelden.
Plato verhaalt in de Mythe van Theuth :
"Toen zij aan het schrift toekwamen, zei Theuth: 'Dit, o Koning, is de wetenschap die zal maken dat de Egyptenaren wijzer worden en dat hun geheugen gescherpt wordt, want deze uitvinding is een tovermiddel voor het geheugen en wijsheid". Maar koning Thamos antwoordde: 'O vindingrijke Theuth, de een is in staat uitvindingen te doen, maar de ander moet beoordelen hoe schadelijk of nuttig deze zijn voor hen, die er gebruik van zullen maken. Zo is het ook in uw geval als vader van het schrift; uit genegenheid voor uw vinding schrijft ge er een kwaliteit aan toe die deze niet heeft. Uw vinding zal immers vergetelheid brengen in de geest van hen die er gebruik van leren maken, omdat zij hun geheugen niet meer zullen gebruiken. Want door hun vertrouwen in het schrift zoeken zij door middel van vreemde tekens hun geheugen buiten zichzelf en niet, door het oefenen van hun eigen geheugen binnen zichzelf. Gij hebt dus niet een middel tot herinneren gevonden maar tot onthouden. Gij verschaft uw leerlingen de schijn van wijsheid, maar niet de waarheid, want als zij veel gelezen hebben zonder onderricht, zullen zij de indruk maken veel te weten, terwijl zij over het geheel genomen onwetend zijn en lastig in de omgang, omdat zij in plaats van wijs, waanwijs geworden zijn."

"De Hemel is alleen toegankelijk voor de ego-lozen, dus hoe trotser je op je ego bent, hoe zekerder het is dat je uit de Hemel buitengesloten wordt".
Ik heb je commentaar gelezen en vraag me af of je zelf ego-loos bent omdat je nergens over jezelf praat. Is het de visie van een ego-loze of is het de visie van een tijdloos, heilig menselijk wezen dat neerkijkt op de gemeenschap van aangepasten waar hij zelf ooit deel van uitmaakte?
Je beschrijft de wereld van de aangepasten maar je vraagt jezelf niet af WAAROM zij zich gedragen zoals ze zich gedragen en denken wat ze denken. Je kent hun levensgeschiedenissen niet, je begrijpt niet waarom zij geworden zijn wat ze zijn en je ziet niet waarom zij niet zien wat ze zouden moeten en kunnen zien. Dus je veroordeelt ze en mensen oordelen alleen over anderen als ze niet in staat zijn zich in hun plaats te verplaatsen. Je commentaar ademt de sfeer van: "Kijk naar mij, jullie dwaze aangepasten, ik ben volmaakt!"
In "Also sprach Zarathustra" beschrijft Nietzsche "de drie metamorfosen van de geest: hoe de geest een kameel wordt, de kameel een leeuw en tot slot de leeuw een kind". Jij bent, net als alle profeten, Henoch incluis, nog een leeuw, die naar de kudde brult en je enige resultaat is dat de kudde dichter op elkaar kruipt en de rijen sluit.
"Maar vertel me, mijn broeders, wat een kind kan doen, wat zelfs een leeuw niet vermocht? Waarom zou de leeuw nog een kind moeten worden? Onschuld is het kind, en vergetelheid, een nieuw begin, een spel, een een zelfrollend wiel, een eerste beweging, een heilig Ja."
Mededogen, minder dan de minste worden en bescheidenheid zijn de sleutelwoorden om de hemel binnen te treden.

We hebben inderdaad ervaren dat alle wegen naar verlichting uiterst onbevredigend waren en dat mystiek slechts een schijnbare verlichting is en dat alle goeroes minstens in één van de drie valkuilen, seks, macht en ijdelheid zijn gevallen en meestal in meer dan een.
Wij beschrijven een eenvoudige, maar radicale en revolutionaire weg naar buiten en naar bevrijding, de manier om definitief met je ego of homunculus af te rekenen en het eeuwigdurende gevoel van eenheid met de hele wereld te ervaren. Het ervaren zoals Aldous Huxley dat in "De deuren der waarneming" beschrijft , maar dan zonder gebruik van mescaline en blijvend.

Hoe kan iemand van zijn ego verlost worden en hoe kan hij het Nirvana bereiken?

In feite is het een kwestie van consequent en logisch redeneren. Ik ga ervan uit dat je de Hemel wil bereiken en dat betekent dus dat je op dit moment niet in de Hemel bent. Dus moet je ergens anders zijn en als we dezelfde terminologie gebruiken betekent dat dat je nu in de Hel bent, of misschien wel het Vagevuur. In de Hemel zijn betekent dat er geen problemen zijn, geen pijn, geen ellende, geen angst, geen verdriet, geen boosheid en geen van al die andere negatieve emoties. Dat is niet van deze wereld, zul je zeggen en dat klopt. Hemel en Hel zijn met andere woorden geen plaatsen maar alleen maar een andere bewustzijnstoestand. Opgegroeid in en aangepast aan de Hel zijn mensen er aan gewend om er in te leven en ze hebben geleerd dat ellende nu eenmaal tot het leven behoort, dat dingen zomaar en toevallig gebeuren en geen betekenis hebben, dat ze gebeuren door ironische grillen van het lot en dat het leven bestaat uit geluk en ongeluk, zonder enig verband en iedereen bezweert elkaar dat dit de best denkbare wereld is, waarin zij gedoemd zijn te leven. Dus als je vraagt hoe je het Nirvana kunt binnengaan, zul je je toch eerst moeten realiseren hoe krankzinnig de hel is waarin je leeft.

De gangbare manier waarop mensen met elkaar communiceren is de volgende: Ik heb een mening en jij hebt een mening (en beiden zijn we daar niet zeker van maar wij geloven in onze "eigen" mening). Communicatie betekent dan: Ik spreek mijn mening uit en probeer jou te overtuigen van van mijn juiste standpunt en daartoe breng ik argumenten in, veronderstelde bewijzen, ik verwijs naar uitspraken van autoriteiten, naar theorieën, ik gebruik uitdrukkingen als "iedereen weet", "het is bewezen" en "het is normaal" en "het is algemeen aanvaard" en op jouw beurt doe jij hetzelfde. Het resultaat zal dan zijn:
1) Ik slaag erin jou te overtuigen van de juistheid van wat ik als mijn mening beschouw en jij wordt een gelovige van de mening waarin ik geloof. Ik ben de winnaar en jij bent de verliezer.
2) Het tegenovergestelde. Ik ben de verliezer en jij bent de winnaar en ik ben de nieuwe gelovige.
3) We komen tot overeenstemming en vinden een compromis. We vinden een nieuwe mening en beiden geven we onze oorspronkelijke overtuiging op en komen ogenschijnlijk tot overeenstemming. We zijn allebei verliezers maar we houden onszelf voor dat we allebei gewonnen hebben.
We gaan voorbij aan het feit HOE we aan onze mening gekomen zijn en WAAROM we een mening hebben en nodig hebben. Communiceren over het HOE en het WAAROM is voorbij de discussie en is communiceren over het communiceren en wordt meta-communicatie genoemd. Paul Watzlawick heeft daar in de zeventiger jaren een paar zeer heldere boeken over gepubliceerd ("De pragmatische aspecten van de menselijke communicatie" , "Wie weet is het ook anders", "Is werkelijk waar?' en "Het kan anders", allemaal verschenen in de Sociale bibliotheek van Van Loghum Slaterus) In het veranderingsproces is metacommunicatie de dialoog tussen jezelf ( je Zelf) en je meningen ( je Ego). Het is de kritische vrager die eerst het HOE en vervolgens het WAAROM onder de loep neemt.
Dit is de reden dat het voor jou lijkt alsof wij niet communiceren. Jij oppert een mening en ik vraag hoe je erbij komt om dat te denken. Jij probeert te communiceren en ik probeer te metacommuniceren en dat is een andere golflengte. Het is vreselijk moeilijk en eigenlijk onbegonnen werk om met een gelovige te communiceren, of hij nu in zijn "eigen" mening gelooft of bijvoorbeeld in de evolutietheorie of de historiciteit van jezus. Iedereen kan alleen zelf zijn meningen weerleggen.
Overigens ben ik van mening dat je door het beeld wat je over jezelf hebt te veranderen, je het beeld over de wereld verandert en omgekeerd. Hoe meer je de krankzinnigheid, onrechtvaardigheid, onechtheid en oneerlijkheid van deze maatschappij ziet, des te duidelijker zie je de krankzinnigheid, onrechtvaardigheid onechtheid en oneerlijkheid van de mensen die aan die maatschappij aangepast zijn. Hoe meer je je eigen krankzinnigheid, onrechtvaardigheid, onechtheid en oneerlijkheid onderscheidt, hoe meer je de krankzinnigheid, onrechtvaardigheid, onechtheid van de maatschappij onderscheidt en uiteindelijk vind je een lijk. Veranderen is je aangepastheid teniet doen en hoe minder aangepast hoe meer mens en als je uiteindelijk onaangepast en unplugged bent, ben je weer wat je ooit geweest was, een menselijk wezen. Niet meer van deze wereld.

Woorden worden vaak verkeerd begrepen, maar eigenlijk alleen als mensen begrippen gebruiken en in het bijzonder wanneer die gevoelens en ervaringen betreffen en wanneer mensen praten over de onvoorstelbare wereld. Begrippen als god, ziel, geest, vrijheid en liefde zijn niet alleen onbeschrijfelijk, fysiek niet waarneembaar, onaanraakbaar, maar je kunt je er ook geen voorstelling van maken. Je kunt alleen aangeven wat het NIET zijn. Ik zal je een metafoor vertellen. Stel je een blok marmer voor. Er binnenin zit een prachtig beeld verborgen en je weet dat omdat in 's mensens geschiedenis velen het gezien hebben en de ongelofelijke schoonheid, de volmaakte rondingen en verhoudingen, de beeldschone kleuren en magnifieke vorm ervan beschreven hebben. Zolang het een blok marmer is kun je het beeld, zien, voelen noch bewonderen. Je kunt er zelfs geen zinnig woord over zeggen. Je kunt alleen zeggen wat het niet is. Als een beeldhouwer moet je eerst hakken en zagen en zwoegen om alles wat het onuitsprekelijke verbergt te verwijderen; alle brokken die het beeld niet zijn. En als je uiteindelijk het laatste stuk verwijderd hebt is er slechts verwondering en verbazing over het feit dat er in zo'n vormeloos rotsblok deze schat verborgen zat.
Het is zinloos en nutteloos om. zoals de mystici gedaan hebben, te spreken over het ware leven, vrijheid, het Koninkrijk, het Nirvana, Erewhon, Utopia, de Elyseïsche velden, het Arcadië, god, Hemel, Natuur, werkelijkheid, liefde, het paradijs en al die andere woorden over het onuitsprekelijke en onvoorstelbare. Late we het hebben over de rotzooi, de obstakels, de belemmeringen, de troep en alles wat ons verhinderd om helder te zien. Iedereen weet wat pijn is, haat, ergernis, wrok, twijfel, onzekerheid, ellende, lafheid, minderwaardigheidsgevoelens, boosheid en jaloersheid en de basis van dit alles is in wezen alleen maar angst. Laten we het hebben over onze manier van leven, over de obstakels die we tegenkomen en laten we elkaar helpen die te overwinnen totdat we elkaar uiteindelijk in de andere wereld tegenkomen.

Als ik rustig, gedachteloos en tijdloos zit te staren met mijn blik op oneindig, voel ik me een met en gedragen door mijn omgeving. Het is een onbeschrijfelijk gevoel, maar zoiets als verenigd met alles wat is. Weerstandsloos vloeiend op en in de altijd stromende en veranderende rivier van het "leven". Dan ben ik in wat mystici de Hemel noemden, maar ik weet dat mijn woorden volstrekt ontoereikend zijn om dat gevoel te beschrijven.
Als ik gedachteloos voor mij uit staar is er geen ik en dan zit er alleen maar een menselijk wezen, zonder verleden en toekomst, willoos, zonder verlangens, volledig samenvallend met mijn zelf. En dan opeens scheuren gedachten mij, dat menselijk wezen, weer los uit dat prachtige gevoel, uit de tijd-ruimte, zoals jij dat noemt. De hele schepping is altijd wat die is, alle levende schepsels zijn altijd wat zij behoren te zijn en zij kunnen niet zonder geweld afwijken van hun natuur, van de natuur. Geen spin kan zichzelf dwingen vegetarisch te eten, geen koe zal vlees eten. Alleen mensen kunnen dieren laten afwijken van hun instinct door hen te domesticeren. Alleen mensen die van god en hun eigen natuur los zijn zullen dat doen.

Je schreef over het Rijk, het Koninkrijk of hoe je het ook wil noemen:
"Het heeft geen regering, geen burgers, geen legers, geen grenzen, geen priesters, geen scholen en geen religies" en op mijn vraag of een priester priester zal blijven en een dokter dokter was je antwoord: ja!
Ik zal je een logische en consequente redenering bieden om de tegenstrijdigheid in je bewering te laten zien:
Als er dokters in de andere wereld of het paradijs zijn moeten er ziekten zijn en als er ziekten zijn is er ellende en pijn. Als er dokters zijn moeten die medicijnen en instrumenten hebben om hun patiënten te genezen (niet te helen). Als er medicijnen zijn en instrumenten dan moeten er geleerden zijn en fabrieken om die uit te vinden en te produceren. Als er fabrieken zijn moeten er ook arbeiders zijn om die fabrieken te bouwen en de medicijnen te produceren. Dan heb je ook steenfabrieken, staalfabrieken en nog veel meer fabrieken nodig om de productie in stand te houden. En al die arbeiders moeten in huizen wonen, hebben vervoer nodig, auto's, TV, koelkasten enzovoort. En er moeten ziekenhuizen zijn en verpleegsters en om die op te leiden moeten er scholen zijn en leraren en leraren die leraren opleiden en universiteiten en uiteindelijk moet je tot de conclusie komen dat de wereld waarin wij leven de best denkbare wereld is en dat er geen uitweg is.
Het is juist het kenmerkende van het paradijs of het Koninkrijk dat het voorbij ellende is en dat gelukzaligheid niet met ziekten samengaat, niet met angst en tranen. Dat is de reden dat ik stel dat er in het Koninkrijk geen dokters zijn.

Als je de Evangeliën zorgvuldig leest, zul je zien dat er sprake is van twee manieren waarop het begrip Koninkrijk gebruikt wordt. De eerste betekenis is dat je het Koninkrijk kunt ingaan door je bewustzijn te veranderen door te ontwaken of een eind te maken aan je doofheid en blindheid. De tweede heeft een eschatologische betekenis. In Mattheus 3:2, 6:10, 11:12 en Marcus 9:1 bijvoorbeeld is er iets heel anders aan de hand, want in mijn ogen is het onmogelijk die uitspraken te lezen en te begrijpen als alleen over een ander bewustzijn en het heeft te maken met bijvoorbeeld logion 10, 16, en 71. Het is een kwestie van consequent doorredeneren. De schrijvers van de Evangeliën hadden begrepen dat als mensen in grote getale hun bewustzijn zouden veranderen (in hun geest het Koninkrijk zouden ingaan) en dus hun gedrag, dat het zich als een virus over de hele wereld zou verspreiden en zo een eind zou maken aan de maatschappij, de cultuur, alle door mensen gemaakte structuren en aan alle macht en dat is de reden dat Jezus in Mattheus 24:2 zegt: "Ziet gij dit alles niet? Voorwaar, Ik zeg u, er zal hier geen steen op de ander gelaten worden, die niet zal worden weggebroken." Hij voorzegt het einde van een cultuur en voorziet een rechtvaardige wereld met rechtvaardige mensen. zoals in het Credo van de Rooms-katholieken "de gemeenschap der heiligen" of ontwaakten wordt genoemd. In de gemeenschap van hele mensen, van vrijheid, gelijkheid en broederschap zijn geen dokters omdat er nooit iemand ziek is.

Ik begrijp dat jij jouw relatie met de wereld als onwerkelijk ziet. Want wat jij "om een of andere reden" noemt, lijkt alsof je beschrijvingen van de wereld ontwikkeld hebt die door je brein lopen als tapes door een tape-recorder. En dat deze beschrijvingen mogelijk (ik begrijp dat je het niet zeker weet) van enig nut zijn geweest toen je ze ontwikkelde, maar dat je nu beseft dat zij je ook nog steeds in de weg staan om de realiteit onder ogen te zien. Die werkelijkheid noem jij de Hemel, maar kennelijk verhinderen die beschrijvingen je dus om de Hemel te zien.
Misschien vergeet je dat het niet alleen de beschrijvingen van de wereld maar ook de beschrijvingen van jou zelf, je zelfbeeld, zijn die je verhinderen jezelf te zien en dat die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Mensen die zichzelf niet zien zijn niet in staat de wereld te zien. Wat jij als normaal bij jezelf beschouwt, beschouw je als normaal in de wereld rondom je. Het is allemaal projectie.

Als je zegt dat jouw lichaam zich zoals jij dat noemt in de tijdruimte bevindt, begrijp ik daaruit dat er een "jij" is dat een lichaam bezit en dat dat lichaam kennelijk ergens anders is dan waar jij bent. Is het jouw lichaam dat soms de Boeddha is, of ben jij dat? Ik vraag me af wie die jij is en wie het is die erover praat. Het lijkt een nogal gespleten bestaan. Tijd-ruimte is een mooi woord maar met de beste wil van de wereld kan ik me daar geen voorstelling van maken, hoewel ik denk dat ik begrijp wat je daarmee bedoelt. Als ik je goed begrijp verkeert elk schepsel, elk levend wezen, zich altijd in de tijdruimte, want geen enkel dier of plant heeft een "ik" dat hun vorm bezit en daarom moeten zij wel zijn wat ze zijn en zijn zij dus altijd in de natuur of de werkelijkheid geplugd en kunnen zij zich daar niet op eigen gelegenheid van losmaken, zonder tussenkomst van de mens die van god los is. Dus wat jij tijdruimte noemt komt overeen met wat men ooit de vis vitalis, "god", de vierde dimensie, Tao, natuur, Brahman, het onuitsprekelijke of cyberspace hebben genoemd; elk tijdperk zijn eigen bewoordingen voor hetzelfde. Als ik je goed begrijp ben je in de hemel als er geen "jij" is.

Ik verbaas me er niet alleen over dat jij niet kunt veranderen (overigens een merkwaardige uitdrukking, omdat je een menselijk wezen bent en je nooit iets anders kunt worden; je kunt je zelf of je natuur niet veranderen omdat die onveranderlijk zijn; je kunt je baard en je haren laten groeien maar jij blijft jij, je kunt jezelf een nieuwe identiteit geven, een andere naam, een andere taal gaan praten, een ander beroep uitoefenen enzovoort, maar je blijft hetzelfde menselijke wezen met alleen een andere vlag die dezelfde lading dekt. Tenslotte kun je ervan overtuigd zijn dat je karaktertrekken genetisch bepaald zijn en in je genen zitten en dan begrijp ik dat je inderdaad niet kunt veranderen) maar de vraag is waarom mensen zouden willen veranderen en wat ze kunnen veranderen. Ik kan bijvoorbeeld aannemen dat mijn agressie, mijn jaloezie, mijn slordigheid, mijn hoogtevrees en hypochondrie genetisch bepaald zijn en dat ik daarmee moet leven en dat ik de anderen moet vertellen dat zij me maar moeten accepteren zoals ik ben, met al mijn eigenaardigheden, omdat ik mijzelf niet kan veranderen, maar tegelijkertijd weet ik, en mijn ouders kunnen dat bevestigen, dat ik als klein meisje heel anders was. De logische conclusie is dat er iets met mij gebeurd is en dat ik veranderd ben en dat ik niet meer ben wat ik ooit was. Ik heb zoveel kinderen als prinsjes en prinsesjes zien geboren worden en hen in een paar jaar zien veranderen in schreeuwerige, angstige, verlegen en onzekere schepsels, die niet meer wisten wat ze oorspronkelijk waren, opgevoed door ouders die dat al decennia eerder vergaten. De weg naar boven en de weg naar beneden is dezelfde.
Ik kan me niet voorstellen dat iemand verkiest om in de hel te leven en niemand kiest ervoor om eruit te gaan. Als je dat gelooft, ga je uit van het drogbeeld van de vrije wil en het lot.
De stoïcijn Epictetus zegt in zijn Diatribe IV:8:27 ev:
"Want van de andere kant getuigt het van dwaasheid en bluf te zeggen: 'Ik ben vrij van hartstocht en evenwichtig; weet mensen, dat terwijl gij in beroering wordt gebracht en in opschudding verkeert om waardeloze dingen, ik alleen bevrijd ben van alle onrust." Dus is het u niet genoeg geen pijn te hebben, wanneer ge niet verkondigt: "Komt samen, gij allen die lijdt aan jicht, aan hoofdpijn, aan koorts, die kreupel zijt of blind, en ziet hoe gezond ik ben, vrij van alle kwalen." Dat is slechts ijdele, vulgaire praat, tenzij gij evenals Asclepius terstond kunt tonen, door welke behandeling die anderen eveneens terstond vrij van ziekte zullen zijn, en gij hiertoe uw eigen gezondheid als voorbeeld biedt. Zo iemand is namelijk de Cynicus die Zeus de scepter en het diadeem waardig heeft gekeurd en die zegt: "Opdat gij ziet, mensen, dat gij het geluk en de zielerust zoekt niet waar die is, maar waar die niet is, zie, daartoe ben ik u als een voorbeeld gezonden door God: ik heb have noch huis, vrouw noch kinderen, zelfs geen bed, geen hemd, geen stuk huisraad; en zie nu eens, hoe gezond ik ben; stel mij op de proef en wanneer gij ziet, dat ik vrij van onrust ben, luister dan naar de geneesmiddelen en de behandeling die mij genas". dat is nu menslievend en edel. Maar ziet, wiens werk het is: het werk van Zeus of van hem die Zeus deze post waardig keurde?
Inzichten en begrip zijn gaven waar niemand voor kiest en laden een verantwoordelijkheid op zijn schouders die hij niet kan ontlopen.

Ik hoop dat je beseft hoe voorzichtig je moet zijn, listig als een slang en argeloos als een duif. Net als in The Matrix weet je, als je eenmaal unplugged bent, dat iedereen een Agent is en dat wie niet vóór je is tegen je is. Eerlijkheid en rechtvaardigheid worden in deze maatschappij van oneerlijken en onrechtvaardigen genadeloos afgestraft. Bovendien is bescheidenheid en minder dan de minste zijn een voorwaarde om door de enge poort te gaan. Besef dat niemand zijn manier van leven kiest, want dan geloof je in de mythe van de vrije wil, en het is dus ook nooit je eigen keuze als je de drang voelt om deze krankzinnige maatschappij te verlaten en ook niet of je aan die drang wel of niet beantwoordt. Het is niet zo dat mensen er niet voor voelen om hun weg naar buiten te beginnen, maar ze zijn alleen doodsbang om de kudde te verlaten, de gevangenis waar ze aan gewend zijn, de angst om alleen in de wereld te staan, onbegrepen door hun voormalige vrienden, uitgestoten uit de kerk en hun familie en dus blijven ze zitten waar ze zitten. Inzichten zijn gaven en ooit noemden de mensen heldere gedachten Engelen, boodschappers, die in dromen of heldere momenten tot hen kwamen als een bliksemschicht. Inzichten zijn nooit eigen verdiensten omdat je niet je best kan doen om ze te krijgen. Je hoeft ze alleen maar toe te laten en ze niet te weerstaan. Hoe meer van streek je raakt door een inzicht, hoe zekerder je weet dat het juist is. De waarheid is gruwelijk.
Wijsheid en rechtvaardigheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en je wijden aan het zoeken naar de weg naar buiten betekent tegelijkertijd je wijden aan een rechtvaardige wereld. Je moet zoals in logion 55 staat, een lijk vinden.

"Is er echt iets na de dood?"
Het is een voor de hand liggende vraag in een omgekeerde wereld. Voor ons was de vraag niet "is er leven na de dood?" maar "is er leven vóór de dood?" Lang geleden hebben we ons afgevraagd of het leven wat we toen leefden het maximaal haalbare was en we kwamen tot de conclusie dat het leven misschien meer kon zijn dan dat ons kennelijk was toebedeeld. Wij accepteerden onze slavernij niet langer, de sleur, het moeten, het voldoen aan verwachtingen van anderen en wat we van onszelf moesten en wilden. Eigenlijk was het de vraag van Job: waarom overkomt al deze ellende nu net ons, terwijl we het idee hadden dat we zo eerlijk mogelijk geleefd hadden, ons aan de maatschappelijke regels hadden aangepast en toch raakten we door het gedrag van anderen en door de omstandigheden van slag. En toen kwamen we tot de conclusie dat er kennelijk ook iets met ons niet klopte en dat was het beginpunt van onze queeste. Waarom was ons overkomen wat ons was overkomen. We kwamen tot het besef dat zo eerlijk mogelijk niet eerlijk is, dat de lieve vrede bewaren het handhaven van oorlog is, dat het onmogelijk is een ander te veranderen, dat we zoveel compromissen in ons leven gesloten hadden en dat wij met elk compromis onszelf gecompromitteerd hadden en tenslotte dat als wij de anderen en de omstandigheden niet konden veranderen de enige oplossing was dat we de manier waarop we naar de anderen en de omstandigheden keken veranderden en zo onszelf zouden veranderen. Wij zijn nooit bang geweest voor de dood, allesbehalve, we hebben vaak verlangd om verlost te worden van het leven dat we leefden, maar altijd hebben we beseft dat het laf zou zijn om eruit te stappen en dat er altijd iets van wraak in zou zitten op de mensen die ogenschijnlijk aan onze ellende hadden bijgedragen en altijd bleef het besef dat zelfs de gedachte daaraan niet eerlijk was omdat we daarmee onze verantwoordelijkheid voor ons eigen leven zouden ontlopen en dat alles wat we aan anderen toeschreven in feite projectie was. Zo veranderde langzaam ons leven, met veel tranen, wanhoop en geploeter, tot het opeens over was. In wezen is de angst voor de dood de angst voor het ware leven.

Eigenlijk is de kern van wat wij schrijven de ware Gulden Regel en de rest is commentaar.
Als je eenmaal een toeschouwer geworden bent, een voorbijganger, ontsnapt aan de Matrix, of zoals in The Truman Show (ik hoop dat je deze twee prachtige metaforische films gezien hebt) en de Deur in de Muur gepasseerd bent (ik hoop dat je De Deuren der Waarneming van Aldous Huxley kent) verkeer je inderdaad doorlopend in een andere wereld, waarin je de hele natuur en dus ook jezelf als een uitdrukking van "god" ervaart en noodzakelijkerwijs alle door mensen gemaakte creaties als absoluut krankzinnige en arrogante onzin. Doorlopend zie je om je heen mensen zich voortbewegen gedreven door kortzichtige onbewuste drijfveren, in chaotische patronen. Ik zie "gods" genade niet als ik een huilend kind of een slagerij zie. Ik zie "gods" genade niet als ik Amsterdam bezoek, maar dan zie ik een door mensen gemaakte chaos, een open inrichting, bevolkt door krankzinnige (hun zinnen zijn ziek omdat zij niet zien wat ze zien en niet horen wat ze horen) mensen, een kankergezwel, dat zijn omgeving leegzuigt. Ik zie "gods" genade niet als ik hier op mijn toetsenbord zit te typen om je deze brief te schrijven, want voor mij is dat slechts een hulpmiddel om al deze onzin uiteindelijk overbodig te maken. In De Deuren de Waarneming beschrijft Aldous Huxley wat hij ego-loos ziet tijdens een mescaline-trip: "Een grote lichtblauwe auto stond aan de stoep. Bij de aanblik overviel mij plotseling een enorme vrolijkheid. Wat een arrogantie, wat een absurde zelfgenoegzaamheid straalde van die uitpuilende vreselijk glanzende gelakte oppervlakken af! De mens had het ding naar zijn eigen beeld geschapen - of liever naar het beeld van zijn favoriete ingebeelde karakter. Ik lachte tot de tranen mij langs de wangen stroomden". Dat is de krankzinnige wereld waaraan wij ons moesten aanpassen toen we nog kleine kinderen waren. Pas als je binnenwereld in evenwicht is, zie je alles wat in de buitenwereld onevenwichtig is foutloos. Alleen als je in overeenstemming met de natuur, je natuur, "gods" wil of je geweten, leeft is er niets meer om te projecteren en zie je foutloos wat niet in overeenstemming met de natuur of "gods" wil is en kun je je nauwelijks meer voorstellen dat je dat niet eerder gezien hebt. Je moet precies weten wat natuur en wat cultuur is, wat nature en nurture is, voordat je je van alle aangeleerde bagage kunt bevrijden. Als je in een maagdelijk landschap loopt en er is slechts één spoortje van de godvergeten mensenhand, maar één sigarettenpeuk, dan zul je dat meteen opmerken, omdat het er niet hoort, maar begrijpen wat in jezelf onecht en onnatuurlijk is, is vreselijk moeilijk, maar wel een absolute voorwaarde voor vrijheid. Spraak, kleren, emoties, ziekten en alle symptomen van welke ziekte dan ook zijn onnatuurlijk, tekenen van onvolmaaktheid en het afgeweken zijn van het rechte en eenvoudige pad.
Ik heb je website doorgelezen en gezien dat er veel overeenkomsten zijn, in het bijzonder als je schrijft over de kinderen. Mijn bezwaar is dat je zoveel onduidelijke en moeilijke begrippen hanteert en dat is toch een groot obstakel naar de eenvoud. Misschien is het ons voordeel dat wij meestal met eenvoudige mensen en kinderen te maken hebben die ons dwingen eenvoudige woorden te gebruiken. De enige ware manier om de taal te gebruiken is om die overbodig te maken, net zoals taal voor kinderen overbodig is. Er is een aardig citaat van Philip K. Dick (SF-schrijver en de geestelijk vader van Blade Runner, The Minority-report en indirect van The Matrix en The Trumanshow):
"Het basisgereedschap voor de manipulatie van de werkelijkheid is de manipulatie van woorden. Als je de betekenis van woorden kunt beheersen, kun je de mensen, die de woorden moeten gebruiken, beheersen."

Het is niet alleen de krankzinnige, lachwekkende en onrechtvaardige wereld die als onze instructeur kan dienen. Inderdaad kan dienen, want zolang je aangepast bent aan deze wereld, moet je wel blind en doof zijn voor alle tegenstrijdigheden. Alles wat je in je eigen gedrag als normaal acht, beschouw je in de buitenwereld ook als normaal en al je overtuigingen dienen om dat te rechtvaardigen en goed te praten. De ware "boodschappers van 'god' " zijn je geweten, alle nog ego-loze kleine kinderen en de ongerepte natuur. Wat jij de spirituele reis noemt is in feite de dialoog tussen ego en geweten, met als doel uiteindelijk van je ego verlost te raken.
Mensen worden niet door kanker gekweld, mensen hebben geen kanker, maar mensen kankeren inwendig en hebben het gevecht tegen hun buitenwereld opgegeven en al die haat, teleurstellingen en zelfmedelijden keert zich tegen henzelf. Kanker is altijd een verkapte suïcide, waarbij mensen het gevecht om hun eigen gelijk te krijgen hebben opgegeven en een slotconclusie van vele onbegrepen eerdere waarschuwingen. Er zijn geen ziekten (dat zijn door mensen gemaakte constructies) maar alleen symptomen van een onrechtvaardig en en oneerlijk leven en de enige betekenis ervan is om mensen ertoe te brengen hun leven te veranderen en terug te keren naar het rechte en eenvoudige pad. De mens is gedoemd vrij en gelukzalig te leven. Er is in de natuur geen toorn of wreedheid, noch in wat jij god noemt. Toorn is, als alle emoties, slechts een attribuut van dwalende mensen en het is projectie om dat aan de natuur of god toe te schrijven. Het is allemaal veel eenvoudiger dan je denkt.

Niet voor niets staat er in Logion 39 geschreven: "Maar wees dan voorzichtig als een slang en argeloos als een duif." Zelfs mystici zijn altijd beschouwd als een enorme bedreiging voor alle religies omdat door het besef dat je "god" in jezelf kunt vinden je de clerus overboord gooit, die tussen jou en je geprojecteerde "god" in staat en pretendeert het contact te onderhouden. In onze Hollandse permissieve en goddeloze maatschappij zijn er nauwelijks nog taboes over, de arrogantie van de macht is zo immens, dat iedereen bijna alles kan zeggen wat hij wil, iedereen mag en public ongestraft welke religie dan ook belachelijk maken en vrijwel niemand voelt zich daardoor aangesproken. De rol van de clerus en de kerken is zo langzamerhand marginaal en wij hebben wat dat betreft geen heilige koeien meer en wij permitteren ons dat allemaal onder het mom van tolerantie en vrije meningsuiting. Ik tolereer jouw wanen en jij de mijne. Ik ventileer mijn mening en jij de jouwe en vervolgens gaan we over tot de orde van de dag. Het taboe in Holland is te twijfelen aan de zegeningen van de wetenschap, de vooruitgang en de medische wetenschap en misschien nog wel het grootste taboe is iemand op zijn gedrag aanspreken en in het bijzonder ouders over de opvoeding van hun kinderen. Voor mij kan iemand zich alleen aangevallen voelen als hij iets te verdedigen heeft, waar hij zelf niet zeker over is en dat een gevoel van vijandigheid niet te wijten is aan de persoon die een vraagteken zet bij overtuigingen en meningen van de verdediger, maar aan de angst van de verdediger om zijn schijnzekerheden onder ogen te zien.

"Wie iets vindt heeft slecht gezocht" is een vers uit een gedicht van Rutger Kopland. In logion 2 van het Evangelie van Thomas kun je lezen: "Laat hem die zoekt, zonder ophouden zoeken, totdat hij vindt. En als hij vindt, zal hij in verwarring raken, en als hij in verwarring geraakt is, zal hij zich verwonderen, en hij zal heersen over het Al." Ik veronderstel dat Iets volstrekt anders is dan Alles en een zoeker iets volstrekt anders is dan een vinder. Ik kan me niet voorstellen dat iemand aanspoort tot zoeken in het besef dat je het toch niet kunt vinden en het lijkt me uiterst frustrerend als je je hele leven moet zoeken zonder te vinden en zelfs zonder te weten wat en waarom je moet zoeken. Alle mystici hebben gepretendeerd het licht te hebben gezien en jij ontkent dat door te beweren dat de mens een eeuwige zoeker is en nooit rust zal vinden, Er is een tv-serie van de BBC "Walking with Dinosaurs", en ik kan mijzelf dat zien doen en mij er een voorstelling van maken, maar wandelen met "god' is volledig onvoorstelbaar voor me. Ik kan wandelen met mijn vader, met vrienden en ik kan me daar een voorstelling van maken, ook in mijn geest, maar wandelen met "god" is volslagen betekenisloos voor me. Er zijn overigens twee totaal verschillende wegen. De eerste is die uit "Smal is de weg die ten leven leidt en weinigen zijn er, die hem vinden" (Mattheus 7:14) en de tweede is "het pad des levens" (Psalm 16:11) en "het pad der gerechtigheid" (Spreuken 8:20). Het eerste pad is dus het pad dat naar het tweede voert en wat je dus maar eenmaal hoeft af te leggen om je verdere leven gelukzalig op het tweede verder te wandelen.

Het is juist dat je "god" alleen kunt ervaren en alle mystici hebben dat verteld en vertellen dat nog steeds en het moet dan ook waar zijn dat je zo'n ervaren nooit over kunt brengen. Het is hetzelfde als bij pijn, verdriet of angst. Je kunt die emoties nooit in woorden uitdrukken en je kunt die ervaring nooit delen met iemand die dat niet kent. Ervaringen kun je alleen gebrekkig en onvolledig uitdrukken in beelden en metaforen en mensen kunnen die alleen begrijpen als ze hetzelfde hebben meegemaakt. Je kunt nooit iemand anders die niet bang voor spinnen is het gevoel dat bij je, als je een spinnenfobie hebt, opgeroepen wordt als je een spin ziet, uitleggen. Voor iemand anders zal het onbegrijpelijk zijn. Zo is dus ook geen enkele mysticus in staat om zijn ervaren van heelheid en "god" ervaren, overdragen, behalve aan andere mystici en dat is zinloos en overbodig. Proberen te begrijpen waar zij het over hebben als je dezelfde ervaring niet deelt in een hopeloze taak.
Wat bedoel je overigens met niveaus in verlichting? Kan iemand meer of minder verlicht zijn? Is het zoiets als een dimschakelaar die je langzaam open kunt schuiven? Of is een lamp aan of uit? Is overigens de Werkelijkheid aanschouwen niet precies hetzelfde als "god zien", alleen met andere woorden, waarin men het Mysterium Tremendum, het onuitsprekelijke, probeert te verwoorden? Is de Werkelijkheid en "God" in wezen niet hetzelfde? Is er dan, als je de Werkelijkheid of "God" niet ziet, niet gewoon sprake van blindheid en waar wordt die blindheid dan door veroorzaakt?

Wat dat aangaat een aardig citaat van Multatuli: "Aan niets te twijfelen, is het zekerste middel om nooit iets te weten. Wie niet vertrekt zal niet aankomen. Wie niet streeft zal niet bereiken. Wie niet zoekt zal niet vinden. Niet streven naar de Waarheid, zelfkennis, is de eigenlijke alleen strafbare, alleen verfoeilijke zedeloosheid." De vraag is of iemand doet wat hij zegt en zegt wat hij doet en dus leeft in overeenstemming met zijn uitingen. Ik ken veel mensen die prachtige dingen zeggen, maar er niet naar leven. Vrome kerkgangers die in hun dagelijkse leven alles doen wat "god" verboden heeft. Eigenlijk ben ik helemaal niet geïnteresseerd in theorieën maar in het leven.
Overal om mij heen zie ik mensen, menselijke wezens zoals ikzelf, aan elkaar gelijk, zoals elke zeemeeuw een zeemeeuw is, met dezelfde menselijke natuur, maar niet gestuurd door hun natuur, maar door hun angsten, onzekerheden, verwachtingen, wil, verlangens en afhankelijk van autoriteiten, leraren, doktoren, juristen, bakkers, melkboeren en vele anderen. Als ik naar al die mensen kijk, behoren ze tot de werkelijkheid, tot wat is, maar niet wat er in hun hoofden gebeurt. Dat is hun eigen virtuele en schijnbare wereld en die heeft niets met de werkelijkheid te maken. Alles wat is behoort tot de werkelijkheid en als ik gedachteloos rond mij kijk, zie ik niet alleen de werkelijkheid, maar ik ervaar dan tevens dat ik daar een onlosmakelijk deel van uitmaak. Een mens is een mens, is een mens, wat hij ook denkt dat hij anders is. Er zijn zelfs mensen die er van overtuigd zijn dat zij geen menselijk wezen, maar een Amerikaan of christen, mysticus, dokter of misschien een nederlandse socialistische, homofiele directeur zijn, of een ander vreemd mengsel. Hoe kunnen ze al die rollen in godsnaam uit elkaar houden? Dat is dus niet de werkelijkheid, maar dat speelt zich uitsluitend in hun hoofden af en ze gaan zich er ook nog naar gedragen. Het Koninkrijk, de apatheia of hoe je het ook wilt noemen is alleen toegankelijk voor zuivere menselijke wezens, omdat de poort te klein is om opgeblazen personen met al hun bagage door te laten.

Ik vraag me af of ik niet in een totaal andere wereld leef dan jij. Ik moet wel geloven, als je het hebt over die zorgende, liefhebbende en beschermende moeders, dat er bij jullie nooit een huilend kind is, nooit een boze of schreeuwende moeder, nooit een angstig kind, nooit ruzies, nooit een tik, nooit een lastig kind, nooit rommel, nooit een mishandeld kind, nooit straf en nooit een ongeduldige moeder. Het is bij jullie alleen maar pais en vree, liefde, zorg en bescherming. Wat leef jij in een prachtige wereld. Het lijkt me bijna een paradijs.
In Holland is het allemaal anders. Hier worden elk jaar 50 kinderen door hun opvoeders doodgeslagen en 10.000 worden er zo mishandeld dat ze in het ziekenhuis behandeld moeten worden. En dan gaat het nog alleen maar over de fysieke mishandeling om maar niet te spreken over psychische mishandeling, als vernedering, kleineren, bedreigingen, straffen, onthouden van liefde en aandacht. Je moet wel een zeer selectief geheugen hebben en je moet ook blind zijn voor wat er onder je ogen gebeurt en overal in de wereld. Je ziet het en je ziet het niet, want kennelijk sluit je je ogen voor wat je niet wilt zien. Dat is nu spirituele of psychische blindheid. Het idealiseren van je jeugd en je ouders is een groot obstakel voor zelfkennis.

In de hele mensengeschiedenis zijn veel mystici geweest. Zij hebben verteld over een andere wereld die zij in een visioen gezien hadden, in een mystieke ervaring, onder de invloed van drugs of in een droom. In hun enthousiasme (en theou= in God) hebben zij vele mooie woorden afgescheiden, gedichten en uitspraken om de mensen in hun maatschappij, die zij kortstondig verlaten hadden, over hun ervaring kond te doen. En alles wat ze vertelden werd gekleurd door hun eigen vooroordelen en is daardoor slechts hun "eigen" interpretatie. Zij zijn de eenogen in het land der blinden. Alle kleine kinderen leven in die andere wereld en in wezen zijn zij de volmaakte mystici, niet alleen omdat zij niet in staat zijn over die andere, hun eigen wereld te vertellen, maar ze hebben er helemaal geen behoefte aan om die te delen met die vreemde volwassenen. Als ze ouder worden en proberen te vertellen wat ze zien en ervaren, lachen de grote mensen hen uit en vinden hun uitspraken grappig, maar er wordt niet naar hen geluisterd en zo verliezen ze hun kinderparadijs, hun heelheide en heiligheid, zoals met jou en mij ook gebeurd is. Het enige wat je van een mysticus kunt leren is dat er een andere wereld is, dat een ander bewustzijn je de wereld anders doet zien en dat dat mogelijk is. Al hun praatjes over die andere wereld, is bullshit, zinloos en onbruikbaar. Stel je voor dat ik een onbeschrijfelijk mooi paleis bezoek en ik kom terug om de mensen te vertellen over alle pracht die ik gezien heb. Iedereen zal zich bij de binnenkant van het paleis zijn eigen beelden vormen, afhankelijk van zijn eigen ervaringen. En eindeloos en generaties lang redetwisten ze met elkaar over de heerlijkheid om in zo'n prachtige wereld te wonen, en hun leiders, die het paleis zelf nooit gezien hebben, overtuigen hun volgelingen dat er in deze wereld helemaal niet zo'n paleis is en dat je dat pas kunt vinden na je dood. Mystici zijn mensen die de weg terug zijn kwijtgeraakt en dus niet in staat zijn de weg aan de achterblijvers te wijzen.
De Boddhisatva is de enige bezoeker aan de andere wereld die uit mededogen teruggekomen is om de weg te wijzen en altijd zijn ze afgemaakt, verbannen, op de brandstapel vermoord of gekruisigd en er is geen enkele reden om te bedenken dat dat hedentendage anders zou zijn. In deze tijd worden ze op weg naar buiten of weer naar binnen opgepakt en opgesloten in onze krankzinnigengestichten. Niet van deze wereld en niet van deze tijd.
Als je tenslotte een vinder geworden bent, ben je geen zoeker meer, maar een toeschouwer in een wereld van blinden. En je ervaart aan het einde van de queeste dat je een onlosmakelijk deel van een zich eeuwig vernieuwende wereld bent, terwijl je loopt en niet meer dwaalt op het rechte en eenvoudige pad. De weg naar de Weg is geëindigd.

Als je over "een grote Zen-meester" praat laat je nog zo'n groot struikelblok op de weg naar buiten zien. Met het oordeel waarmee je oordeelt, wordt je niet geoordeeld maar veroordeel je jezelf. En het is nog erger, want het is niet eens je eigen oordeel dat iemand een grote Zen-meester is, maar je accepteert ook nog op gezag van anderen, dat iemand anders beter, hoger, knapper en deugdzamer is dan jij en daarmee veroordeel en verneder je jezelf. Alle mensen zijn gelijk, maar sommigen worden meer gelijk dan anderen beoordeeld. Het enige verschil tussen jou en wat jij die "grote Zen-meester" noemt is dat je denkt dat hij meer ziet dan jij, dat hij mooiere verhalen kan vertellen en gewichtiger is en volgelingen heeft die hem aanbidden, terwijl hij misschien dezelfde aambeien heeft als jij. Bovendien is het citaat wat je van hem aanhaalt aantoonbare dualistische nonsens. Goed en kwaad kunnen alleen bestaan in een dualistische, schizofrene en oordelende maatschappij. Wie durft de pretentie te hebben dat hij oordelen kan over goed en kwaad? Er bestaat geen goed denken en verkeerd denken want het denken zelf is het probleem. Het is juist zaak om het denken te stoppen, die vreemde bezigheid van je ego, gevoed door je verleden en je toekomst en je hoofd te legen. Wijsheid en verlossing zijn voor iedereen weggelegd en het oordeel is niet aan jou dat het voor sommigen niet zo is. Niet oordelen is geen gebod, geen "gij zult niet", maar oordelen is slechts een teken van een meerderwaardigheids- of minderwaardigheidsgevoel. Anderen niet veroordelen betekent dat je je medemensen als gelijken ziet en het is slechts jouw ego dat het ego van de ander veroordeelt.

Onderduiken, je afzonderen, niet meedoen heeft allemaal een zin, want je kunt je nooit echt aan het raderwerk onttrekken, want dat laat “men” nooit toe. Iets anders is het als je beseft dat je ongewild een radertje bent, in een mechaniek waarin vrijwel geen enkel radertje weet dat hij een radertje is, dat alleen de kant op kan draaien die door de radertjes om hem heen wordt bepaald. En het meest tragische is dat mensen dat “het leven”noemen, dat nou eenmaal zo is, waar je niet aan kunt ontsnappen, en dus alleen maar kunt proberen om van het draaien iets leuks te maken. Die mallemolen wordt inderdaad draaiende gehouden door ego’s, die allemaal vinden dat ze in de mallemolen een hele belangrijke taak vervullen, en die hoogstens ruzie met elkaar maken over het tempo, de versiering van de molen en andere onbenulligheden. In die mallemolen zitten dus ook allemaal goeroe’s, die mensen vertellen hoe ze gelukkig kunnen worden in de mallemolen, revolutionairen die de hele mallemolen willen opblazen en dan een nieuwe mallemolen willen bouwen, waar zij dan een belangrijke rol in moeten spelen, actiegroepen, die zich richten tegen onderdelen van het mechaniek die volgens hen anders moeten draaien, en tot slot mensen die zich ergens in een uithoekje terug willen trekken en daar hun eigen raderwerkje willen construeren.

Binnen dat raderwerk gebeuren natuurlijk de meest vreselijke dingen. Zo is er bij jullie onlangs een radertje dolgedraaid dat vervolgens met een mes drie andere radertjes uit het mechaniek heeft verwijderd. En nu zie en hoor ik net de hoofdredacteur Peter Vandermeersch van jullie eigen Standaard op de TV verkondigen dat het een “gek” is en dat hij de enige schuldige is. Wat heeft die man een boter op zijn hoofd! Het lijkt mij vanzelfsprekend dat als in een raderwerk een radertje doldraait alle andere radertjes daar medeverantwoordelijk voor zijn, maar nee hoor, al die andere radertjes weten van niets, vragen zich af hoe zoiets vreselijks kan gebeuren, huilen krokodillentranen en wijzen met hun vinger naar “de schuldige.” Iedereen, behalve de kleine kinderen, is medeverantwoordelijk voor alle ellende in de wereld, zolang hij meedoet aan deze kutwereld, daar een functie in vervuld, al staat hij aan de lopende band en verpakt koekjes en dat betekent dus dat Kim de Gelder door de hem omringende radertjes en dus uiteindelijk door het hele raderwerk tot deze daad gekomen. Maar hij is “gek” oordeelt het raderwerk, maar beseft niet dat alleen een ziek raderwerk zieke radertjes kan produceren, en door hem het etiket “gek’ op te plakken denken alle anderen hun vuile handen schoon te wassen.

Zo gaat dat in deze wereld en de mensen zien het niet. Zo zitten in de mallemolen ook dokters die radertjes die het tempo niet meer kunnen volhouden, zich niet kunnen aanpassen, beschadigd raken en doldraaien, weer oplappen, bijspijkeren en repareren zodat ze weer mee kunnen draaien, en als dat niet lukt worden ze ergens in een uithoekje opgesloten, wat ze overigens ook doen met radertjes die versleten zijn, het hele mechaniek niet meer begrijpen (die noemen ze dan dement) of gewoon te oud zijn, en dan mogen uitrusten in huizen voor bejaarde radertjes, waarin ze dan door verse radertjes worden verzorgd, die daarmee een hele belangrijke functie vervullen in het geheel.

Jij denkt dat culturen langzaam verteren, maar dat is in de hele geschiedenis nooit het geval geweest. Culturen zijn nooit ingezakt maar altijd binnen zeer korte tijd ingestort en daar zijn wij nu ooggetuigen van. Iedereen ziet het momenteel onder zijn ogen gebeuren, maar ze doen allemaal of er niets aan de hand is en ze bezweren zichzelf, tegen beter weten in, dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen en dat het wel weer goed zal komen. Wat dat betreft is er ook niets nieuws onder de zon, want dat zeiden ze in de dertiger jaren van de vorige eeuw ook en vervolgens waren ze stomverbaasd toen de pleuris uitbrak.

Inderdaad heeft tot nu toe het recht van de sterkste gegolden, en datzelfde recht heeft ervoor gezorgd dat ze een toren van Babel hebben gebouwd, die nu gaat instorten. Het zal gruwelijk en fascinerend tegelijk zijn. Er is nooit geluisterd, net als in de dertiger jaren, naar mensen die zeiden dat wij onze eigen ondergang tegemoet gingen en nog steeds niet. Nooit is er naar kinderen geluisterd, nooit is er geluisterd naar alles wat van waarde en dus weerloos was. deze wereld draait op hebzucht, hoogmoed en angst. Het is toch te krankzinnig voor woorden dat deze vorm van leven alleen in stand kan worden gehouden door steeds meer consumeren, hebben, kopen, onvrede, steeds meer, duurder en sneller. En diezelfde radertjes die op cruciale punten in het raderwerk zitten en ervoor hebben gezorgd dat de boel nu vastdraait zouden dan de boel weer in gang moeten zetten. Mensen zijn echt niet goed bij hun hoofd als ze dat geloven. Het zijn spannende tijden.

Ik heb wat moeite met de toon van je schrijven. Jij wil duidelijk dat de wereld verandert en jij wil niet aan de zijlijn blijven afwachten wat er allemaal gaat gebeuren en je wil dus jezelf en je kinderen redden. Dat is nou net de reden waarom we in deze zieke maatschappij leven, waarin ieder voor zich en God voor ons allen geldt en du een enkele boodschap aan zijn medemensen heeft. Waarschijnlijk wil je niet alleen jezelf maar ook je verworvenheden, bezittingen en je pensioen veiligstellen. Daar is dus inderdaad iedereen mee bezig. Dus als ik het goed begrijp wil ergens ver weg van de boze buitenwereld een veilige enclave creëren, waarin je jouw manier van leven kunt voortzetten en met leedvermaak toekijken hoe de anderen ten onder gaan. Dat is al eeuwenlang geprobeerd, daar hebben alle utopisten hun tanden op stuk gebeten, hebben communes gesticht, kleine raderwerkjes, die allemaal aan onderlinge verdeeldheid ten onder zijn gegaan.

Het begint er al mee dat jij best wat jij beschouwt als overbodigheden wil opofferen, maar het grote probleem is dat menen prima weten wat de overbodigheden van anderen zijn, maar niet hun eigen bagage kennen, dat mensen prima weten wat de vooroordelen van anderen zijn, maar niet hun eigen vooroordelen. En die mensen moeten dan volgens jou een denktank vormen die een nieuw raderwerk moeten construeren. Een onderling verdeelde groep die andere mensen dan gaat vertellen hoe ze moeten leven. Met andere woorden, jij wil het huis slopen en met het sloopmateriaal een nieuw huis bouwen. Ook dat is in de hele mensengeschiedenis al vele malen geprobeerd, en heeft nooit iet opgeleverd.

Jij wil een nieuw leefboek, een nieuwe Bijbel dus, of een nieuw wetboek, opgesteld door een elitaire groep, weliswaar met volksraadpleging, maar dat is nou precies de maatschappij die wij nu hebben en dat noemen mensen gewoon een democratie. Misschien is het zinnig als je een keer Utopia van Thomas More leest, dat lijkt me wat jij eigenlijk wilt.

Jij koestert het vooroordeel dat mensen “nu eenmaal regels nodig hebben” en dan ga ik ervan uit dat dat ook voor jou zelf geldt, dat jij dus kennelijk regels nodig hebt, die du ook door anderen voor jou moeten worden vastgesteld, omdat jij niet zonder regels kunt leven. Ik begrijp du helemaal niet waarom jij een andere wereld zou willen, tenzij jij in die gedroomde wereld van jou een grote rol wilt spelen.

Ik ken geen enkel diersoort met een leefboek, met tien geboden, met regels die andere dieren voor hen hebben bedacht en toch denk jij dat mensen dat wel nodig hebben. Ik vraag me af hoe je daarbij komt.

Wat ik dus mis in je hele houding is enig mededogen, enige vorm van rechtvaardigheid, een glimp van bescheidenheid. Ik proef eigenlijk alleen maar egoïsme, dus ik begrijp niet waarom je je niet uiterst behaaglijk in deze maatschappij voelt. Ik vindt het allemaal vreselijk ondoordacht en kortzichtig.

Je bent dus een aanhanger van de evolutietheorie, met andere woorden dat je een gelovige bent, die op gezag van anderen iets gelooft, zonder dat je daar zelf over hebt nagedacht. Nou is dat allemaal niet zo erg, maar het houdt wel in dat je daardoor een mensbeeld hebt dat gekleurd wordt door je geloof. Wat dat betreft onderscheid je je dus niet van welke andere gelovige dan ook, die wat hij gelooft voor waar houdt, en alles wat niet met zijn geloof strookt negeert. Dat houdt dus ook in dat jij, tegen beter weten in, kennelijk ziet dat de mens evolueert, en ik vermoed dan dat je daar de ongebreidelde fantasie van de mens mee bedoelt, die ervoor heeft gezorgd dat hij voortdurend zijn leefwereld verandert en zich daar vervolgens weer aan aan moet passen om te kunnen overleven. Er is geen enkel dier dat zoiets flikt, maar helaas is het wel zo dat ze massaal uitsterven omdat de mens zonodig hun leefwereld moet vernietigen en daarmee uit kortzichtigheid de kip met de gouden eieren slacht. Jij noemt dat eufemistisch “aanpassings-evolutie”, wat inhoudt dat onze kinderen, net zoals wij dat ook hebben moeten doen, zich moeten aanpassen aan een absoluut kunstmatige en dus onnatuurlijke wereld en het leven inderdaad overleven is geworden. Overleven in wereld vol tegenstrijdigheden, vol eisen die door anderen worden gesteld, en voor al die mensen die het gevecht niet aankunnen hebben wij dus een uitgebreide gezondheidszorg in het leven moeten roepen, die zich ontfermd, tegen betaling natuurlijk, over alle slachtoffers die het raderwerk in een niet aflatende stroom uitbraakt. Misschien noem jij dat wel vooruitgang en eigenlijk moet je dat ook als je in een evolutie gelooft. Je hebt inderdaad een heleboel kennis nodig om in deze door mensen gecreëerde wereld wil overleven, maar geen enkel die heeft kennis nodig om te leven. Jij gelooft dat de mens “bushcraft” nodig heeft om te leven en dat dat iet is wat hij niet van nature heeft. Ik heb nog nooit een albatros gezien die “know-how” nodig had om te overleven, maar jij gelooft dus dat menen dat wel nodig zouden hebben. Jij gelooft dat de mens een instinkt, natuur of hoe je het ook wil noemen, heeft en dat wij slechts over een “scholingsinstinct’ beschikken, maar voor mij geldt dat “scholingsinstinct” alleen voor onze kunstmatige manier van leven. Jij gelooft dat de mens niets met de natuur heeft te maken, dat hij louter als een straffeloos programmeerbaar wezen ter wereld komt, wat je tot elk soort robot kunt omvormen, die geschikt is om achter de lopende band te staan, zich te prostitueren, oorlog te voeren, kantoorslaaf te worden, kortom om als radertje te dienen wat deze gedrochtelijke wereld draaiende moet houden. Jij gelooft dus dat alle dieren een instinct hebben, maar dat de mens dat niet heeft en geen geweten heeft, en dat hij dus geprogrammeerd moet worden, nota bene door mensen die ook geprogrammeerd zijn, dus robots die robots produceren en jouw nageslacht moet jij dus leren om in deze jungle te overleven.

Het lijkt mij een uiterst merkwaardig vooroordeel om te denken dat iemand zich pas gelukkig kan voelen als hij weet wat ellende is, want dat zou bijvoorbeeld inhouden dat je je kinderen toch regelmatig in elkaar zou moeten slaan om ze te laten voelen hoe gelukkig ze zijn als ze niet in elkaar geslagen worden en dat geluk dus iets relatiefs is. Als opvoeder lijkt mij daar een grote taak voor je weggelegd.

Ik gun je natuurlijk ook die zonderlinge gedachte dat het om de reis gaat en niet om de bestemming, en het genoegen dat je beleeft aan de “volle emoties van het leven”, waar verdriet, haat, kanker en het hele scala van alle mogelijke ellende onlosmakelijk is verbonden, want dat hoort daar nou eenmaal bij.

Dus nogmaals, ik begrijp echt niet waar je je druk over maakt, omdat uit alles blijkt dat je zeer tevreden bent met jezelf en je manier van leven, maar dat het eigenlijk alleen maar al die domme mensen zijn, die niet zo denken als jij denkt, die jouw fantastische leventje verstoren en die jij met jouw denktank wilt herprogrammeren, omdat zij alles wat jij gelooft niet delen,

Helemaal niets van wat er op de websites staat is nieuw, geen woord. Alles is in de hele mensengeschiedenis al vreselijk vaak gezegd. In de crisis van de dertiger jaren van de vorige eeuw waren er in Duitsland, maar ook elders, kritische geesten die zich niet afsloten voor wat zij zagen en wanhopige pogingen hebben gedaan om het tij te keren. Ze werden uitgelachen, belachelijk gemaakt, vervolgd en verbannen en met open ogen ging de wereld WO-II in. De websites zijn dus niet meer dan een compilatie van alle ketterse geluiden, die de wereldgeschiedenis hebben begeleid, die hebben gepoogd om de mensheid te laten keren op een heilloze en doodlopende weg. Dat is het grote verschil tussen van Roosmalen, en al die andere schrijvers die op de websites worden geciteerd en Darwin. Voor de elite was en is Darwin nog steeds een geschenk uit hun hemel, waarmee ze hun status, bezittingen en verhevenheid boven het volk theoretisch konden en kunnen onderbouwen op dezelfde manier waarop de geslaagde christelijke zakenman zijn rijkdom als een gave van zijn God ziet.

Gelukkig hebben mijn kinderen nooit gevraagd waar ze vandaan komen, niet omdat ze daar geen antwoord op kan geven, maar omdat het in mijn ogen een volstrekt onbelangrijke en onzinnige vraag is, omdat het op geen enkele manier bijdraagt aan het leven. Het is een even onbeantwoordbare vraag als de vraag waarom wij vijf vingers hebben en geen zeven. Voor mij is de verwondering voldoende. Ook met de uitspraak dat de aarde om de zon draait en er vele melkwegstelsels bestaan kan ik helemaal niets. Ik ben, net zoals ieder mens, het middelpunt van mijn wereld en daar verandert de uitspraak dat de aarde om de zon draait helemaal niets aan. Het weten daarvan verandert helemaal niets aan de manier waarop ik mijn bestaan ervaar en het is dus voor mij absoluut absurd dat de ‘ruimte” verkend wordt, of de bedoeling daarvan zou moeten zijn dat mensen over een Tom Tom kunnen beschikken. Met andere oorden, als ik van het eten van een appel geniet, is het volstrekt overbodig dat ik weet dat het een appel wordt genoemd, hoeveel koolhydraten, calorieën en vitamine C die bevat, laat staan dat hij in het Latijn Malus pumila heet.

Als ik de krant lees, het journaal bekijk en de ellende lees, hoor en zie die de in jouw ogen geëvolueerde mens aanricht, hoe hij zijn eigen nest bevuilt, zijn medemensen afslacht, en dan bedenk dat ze allemaal als prachtige onbevangen schepseltje ter wereld zijn gekomen, dan kan ik op geen enkele manier enige evolutie ontdekken, maar alleen ontaarding, bederf of hoe je het ook wil noemen. Dan zie ik hoe elk kind als een alien in deze krankzinnige wereld terechtkomt en daar in een paar jaar de hele ontaarding doorloopt, die het mensdom collectief in millennia heeft doorgemaakt. Mensen zijn niet wat ze zijn, maar wat ze denken dat ze zijn en denken dat ze zijn wat ze denken. Ik gebruik geen kwalificaties zoals goed en slecht, maar als bijvoorbeeld een varken zich als een struisvogel gedraagt, zie ik dat het niet klopt. Dus als een mens een uniform aantrekt en soldaatje speelt, en vervolgens zegt dat hij soldaat IS, dan overvalt mij een gevoel van verbazing. Of als iemand bepaalde denkbeelden aanhangt en vervolgens beweert dat hij een “vrijzinnig humanist” IS, dan begrijp ik echt niet hoe hij dat zelf kan geloven.

Er zijn vele mensen die zich filosoof hebben genoemd, die bedacht hadden dat de mens evolueert en dat hij al evoluerend op zijn voltooiing afstevent, op zijn volmaaktheid, zelfs als er overal om hen heen oorlogen woedden, en ze konden zien hoe mensen elkaar afmaakten. Dan moet je toch wel heel blind zijn. En terwijl wij midden in de grootste crisis van de laatste honderd jaar zitten, denken de wetenschappers dat ze bijna de Theorie van Alles hebben gevonden, en dat het nog maar even duurt voor het zover is. Terwijl de mensen steeds zieker worden, gelooft de medische wetenschap dat ze binnen afzienbare tijd alle ziekten kunnen genezen, dat ze goed bezig zijn, doorbraak naar doorbraak boeken, maar dat het klootjesvolk nog even geduld moet hebben. Dan ben je niet alleen blind, maar ook nog doof en op zijn minst kortzichtig.

Voor mij is een mens een mens en als hij leeft zoals hij zou moeten leven leeft hij als een mens, zoals een spin als spin behoort te leven en geen vegetariër moet zijn. Is hij dat toch dan zou je in jou terminologie van een “slechte” spin kunnen spreken. Een mens die niet als mens leeft, verloochent dus zijn menszijn en ook dat zou je in jouw woorden “slecht” kunnen noemen.

Jij gelooft in de oerknal, en kennelijk is dat voor jou “het begin”, maar ik ben dan vreselijk benieuw, wat er dan vóór die oerknal was en of die oerknal iets was dat uit het niets voortkwam en hoe dat niets iets kon worden.

Ik ben het helemaal met je eens dat wij een product, een emanatie van het heelal zijn, dat de hele kosmos zich samenbalt in ieder van ons en ons doet bestaan, waarmee elk mens dus een microkosmos van de macrokosmos is, zonder begin en zonder einde.

Ik beweer niet dat de mens goed van kwaad kan onderscheiden, maar dat de mens voelt wat schadelijk voor hem is, zoals een kind dat de kachel te dicht nadert voelt dat het hem kan schaden als hij nog dichterbij komt. Met andere woorden dat mensen voelen aan onrust, pijn, spanning, koorts, kortom alle signalen die ze voelen, dat ze zichzelf schaden, maar daarmee aan ze naar de dokter of nemen ze een pijnstiller, wat oxazepam of drinken een borrel. Dat is de kern van het hele verhaal op de websites, namelijk dat mensen die zich als men gedragen niet ziek kunnen zijn, een pijn kunnen hebben en “hun” lichaam niet voelen.

Een aap in het Amazonewoud past zich niet aan aan zijn omgeving, omdat hij gewoon in zijn eigen habitat wordt geboren en daar naadloos in past en zijn natuur of instinct laat hem doen wat hij moet doen en daar is inderdaad helemaal een scholing voor nodig. Dat dieren andere diersoorten kunnen imiteren staat daar helemaal buiten.

Ik ben het ook met je eens dat muizen in een overvolle muizenkooi tot agressiviteit en kannibalisme overgaan, maar in de vrije natuur gebeurt dat niet omdat een overbevolking van muizen meteen een halt wordt toegeroepen door een toename van het aantal uilen, vossen en andere natuurlijke vijanden, dat weer afneemt als er minder muizen zijn en zo altijd tendeert naar het natuurlijke evenwicht.

De vraag is natuurlijk waarom het aantal mensen zo epidemisch is gestegen en nog steeds stijgt en ook dat heeft met gevangenschap te maken, gevangen in relaties, families, groepen, huizen, landen en meningen en overtuigingen en hun rollen, zijn mensen niet gelukkig en copuleren of masturberen is voor gevangenen een aangename manier om even vergetelheid te zoeken, met andere woorden, het libido is een product van gevangenschap. Daarnaast hebben mensen kinderen nodig om hun leven op te leuken, als verzekering voor hun oude dag, als bezit, als speeltje, als iets waar ze macht over kunnen uitoefenen, waar ze iets van kunnen maken en daar vervolgens trots op kunnen zijn, mee kunnen pronken, iets waar ze hun eigen gemiste kansen in kunnen projecteren en die hen gelukkig kunnen maken. En dan hebben ze het over natuurlijke drang, moederinstinct, en al die andere drogredenen, waar nooit het kind zelf in voorkomt. Gelukkige mensen copuleren hoogstens om de mens niet uit te laten sterven, maar daar heb je geen achteneenhalf miljard mensen voor nodig. Maar ook daar draagt de evolutietheorie erg veel aan bij, met allerlei voorbeelden uit het dierenrijk, die in haar kraam te pas komt, bij voorkeur konijnen en bonobo’s.

Misschien zou je nu kunnen denken dat het allemaal een theoretisch verhaaltje is, maar zo ervaar ik het leven en zo leef ik het, en natuurlijk is er een tijd geweest waarin dat nog niet zo was, (met alle consequenties van dien)

Het is inderdaad zo dat iedereen uit een tekst net datgene haalt wat zijn wereldbeeld bevestigt en daar gaat zelfs aan vooraf dat hij de keuze van welke kranten en boeken hij leest en naar welke TV-programma’s hij kijkt aan vooraf laat gaan. Zo kon het dus gebeuren dat mensen in de dertiger jaren en in de huidige crisis oprecht kunnen zegen dat ze het niet hebben zien aankomen, dat ze Es nicht haben gewüsst. Er zijn heel veel mensen die onze websites bezoeken en alles stuitend, belachelijk en beledigend vinden en dat is het ook voor hen omdat het op geen enkele manier te rijmen valt met hun onaantastbare wereldbeeld, waar zij geen twijfel in toelaten. Met dat eigenmachtig geconstrueerde wereldbeeld spelen zij namelijk hun spel in deze wereld, verdienen daar hun boterham mee, ontlenen hun gevoel van eigenwaarde daaraan en dat verdedigen ze dus met hand en tand tegen alles wat dat ook maar zou kunnen bedreigen. Christenen zijn dus doof en blind, en moeten dat ook zijn, voor alles wat vanaf het ontstaan van die collectieve waan, gewezen heeft op alle tegenstrijdigheden en inconsequenties die hun doctrine bevat. Mensen mogen niet twijfelen, want dat zou kunnen inhouden dat ze aan hun wereldbeeld gaan twijfelen en dat ze tot de conclusie zouden kunnen komen dat ze zich hebben vergist en dat dus hun hele leven tot dan toe op een vergissing berust en dat is heel begrijpelijk het laatste wat mensen, al is het maar zichzelf, durven toe te geven. Dat gebeurt ook bij elke paradigmawisseling in de wetenschap, waarbij de nieuwlichters de euvele moed hebben om te beweren dat het allemaal anders is, en de aanhangers van het oude paradigma verweest achterblijven: zij hebben zich namelijk hun leven lang vergist. Mensen gaan dus liever dood dat ze toegeven dat ze zich hebben vergist en daarom is het verdedigen van een “eigen” mening dus een gevecht op leven en dood. Een tweede en zwaarwegende reden om het wereldbeeld niet te veranderen is dat de omgeving, de peergroep dat niet toestaat en alles zullen aangrijpen om de desbetreffende eer in zijn hok te krijgen. In gezinnen met opgroeiende kinderen wordt dat puberen genoemd, het wereldbeeld van de ouders ter discussie stellen, het morrelen aan hun zogenaamde zekerheden en het verwoorden van ketterse ideeën. Ze proberen uit het gareel te breken.

Een aardig voorbeeld in België is Professor Steven de Batselier geweest, die het lef had om de zekerheden van zijn medebroeders onderuit proberen te halen. Hij schreef dus in 1974 in zijn boek “De zachte moordenaars”:

Bij wijze van inbeschuldigingstelling...

Laatst had ik een wondere droom...
Ik was afgereisd naar een heel ver land waar eens in het jaar de kinderen het voor het zeggen hadden op alle gebieden van het leven. De volwassenen lieten het zich voor één dag welgevallen het dagelijks lot van de kinderen zelf te ondergaan en hen te gehoorzamen.
Doorgaans was dit een karnavalesk gebeuren vol kinderpret. Bij het invallen van de duisternis werd de ontmaskering stopgezet, waarna alles terugviel in de stevige plooien van het monotone bestaan.
Dit jaar was het anders, héél anders. De kinderen waren druk in de weer en, - de ernst op hun gezichten loog er niet om -, er zou iets heel belangrijks gaan gebeuren.
Plots hoorde ik tromgeroffel dat mij deed denken aan een middeleeuwse terechtstelling. Toen zag ik een stoet voorbijtrekken, een heel lange stoet volwassenen met handboeien aan en weerszijden begeleid door kinderen die fakkels droegen. Zij waren op weg naar een onmetelijk groot marktplein. Aan de weerkaatsing van de fakkels in de ogen van de kinderen zag ik dat dit geen spel was, maar dodelijke ernst. Dit leek een definitieve afrekening. Op het marktplein stond een tribunaal, ineengetimmerd met zware oude eiken balken. Het bleef mij een raadsel waar kinderen de macht vandaan haalden om een dergelijk bouwwerk op te trekken.
Omdat ik uit een vreemd land kwam en de kinderen de gastvrijheid hoog in ere hielden en ik intussen ook kennis had gemaakt met de Voorzitter van de Rechtbank, - een meisje van 11 jaar -, kreeg ik een observatieplaats toegewezen van waaruit mij geen enkel detail kon ontgaan.
Toen heb ik de stoet geschouwd. Op kop de Minister- President, zwaar geboeid met een aparte lijfwacht. Dan volgden, wat zij noemden, de Hoogwaardigheidsbekleders kerkvorsten, prinsen, ministers, magistraten, hogere legerofficieren-in-gedekoreerde-uniformen. Dan een kleinere groep met wit-grijs-gestreepte broeken, stijve boorden en hoge hoeden dit bleken geld- en andere magnaten te zijn, bankiers, naamloze vennootschappen, multinationals. Dan volgden verschillende groepen ordebroeders : de Orde der Geneesheren, de Tuchtraad der Advokaten, zelfs kopstukken van Vakbewegingen. Ook de technokraten : ingenieurs, ekonomen, sociologen, psychologen, pedagogen,... En tenslotte een heel lange rij van ouders en anderen die verantwoordelijk zijn voor kinderen onderwijzers, direkteuren van weeshuizen en heropvoedingsgestichten,...
Na het wegsterven van het laatste tromgeroffel werd lezing gegeven van de Akte van Inbeschuldigingstelling. Deze, - voorgelezen door een knaap van 12 jaar met de stem van een prokureur -, begon ongeveer als volgt :

‘Mijnheer de Minister-President, u bent een moordenaar.
Omwille van de ekonomische belangen van uw vrienden hebt u dood en vernieling gezaaid in een godvergeten landje in de uithoek van de wereld.
Aan de jeugd in dit land wordt in opleidingskampen geleerd dat er ‘vijanden’ zijn die moeten worden gedood voor de veiligheid van het ‘dierbaar’ vaderland.
Mijnheer de President, u wordt beschuldigd van moord. U en uw Regering worden beschuldigd van massa-moord. Uw politieke strukturen grijpen naar het wapen van de oorlog wanneer de ‘binnenlandse zaken’ er niet goed voorstaan. Zelfs heiligschennis is u niet vreemd, met uw zogenaamde heilige beginselen, het heilig vaderland, de heilige grond, de gewijde aarde, de heilige natie... Niets van dat alles, Mijnheer de President, is heilig...’

In die stijl vervolgde het rekwisitoor tegen alle vertegenwoordigers der maatschappijstrukturen de taal was scherp, de logika glashelder, de beschuldiging onverbiddelijk. De moeilijkheid tijdens deze procesvoering was dat de volwassenen hoofdschuddend luisterden en niets schenen te begrijpen van de wijsheid en het doorzicht der kinderen...
Wat de grond van de zaak betrof, - allen werden beschuldigd van een of andere variante van moord -, bleek de verdediging maar niet van de grond te komen. Zij nam een ekskuserende, onwetende en wederzijds beschuldigende houding aan en pleitte een hele reeks van verzachtende omstandigheden. Uiteindelijk werd alles op de rug der strukturen geschoven, alsof strukturen onveranderlijke grootheden waren, los van de konkrete mensen...
Het Hof trok zich terug om de uitspraak voor te bereiden...
Toen ik wakker werd, had ik een smaak van bloed in mijn mond.

Maar hij is natuurlijk verketterd, belasterd, zwartgemaakt en belachelijk gemaakt, want wetenschappers houden niet van klokkenluiders uit hun eigen gelederen, die ze ervan beschuldigen dat ze de vuile was buitenhangen.

Zo heeft het merendeel van de wetenschappers zich al decennialang tot het evolutiegeloof bekeerd en alles wat zij beweren is doordesemd door dat geloof, waarmee zij hun status en boterham verdienen. Het is dus vanzelfsprekend zij met alle macht gezichtsverlies proberen te voorkomen en geen middel schuwen zij als zij hun positie moeten verdedigen.
Zoals je weet wordt de christelijke theorie met grote souplesse gebruikt om van alles goed te praten en te verdedigen. Augustinus en Thomas van Aquino hebben met allerlei spitsvondigheden de “rechtvaardige oorlog” verdedigt, nota bene met behulp van een godsdienst die verkondigt dat je je vijanden lief moet hebben en de andere wang moet toekeren en onze christelijke wereldleiders maken daar nog steeds graag gebruik van en zijn hen uiterst dankbaar. Zo wordt dat ene boek van Darwin al sinds het verschijnen ervan te pas en te onpas gebruikt, ja ook om kasten, klassen en slavernij te verdedigen.

De maatschappij zit inderdaad vreselijk ingewikkeld in elkaar en is eigenlijk door niemand meer te overzien en te doorzien, maar dat mag ook niet en daarom hullen wetenschappers zich in een slechts voor ingewijden toegankelijk jargon dat dient om hun eigen vakgebied te verdedigen tegen buitenstaanders. Maar het gaat er ook niet om om het hele raderwerk te beschrijven, maar om het doorzien van de principes die eraan ten grondslag liggen en dat zijn macht en bedrog, het exploiteren van angst, hebzucht, houdt mensen dom en leidt ze af met brood en spelen.

Er zijn de hele wereldgeschiedenis door mensen geweest die beseften hoe heilloos deze manier van leven is, hoe ze gebukt gingen onder een fnuikende last en die het spel niet meer wilden spelen en uiteindelijk tot de ontdekking kwamen hoe bevrijdend dat is, omdat je als je niets meer hebt, ook niets meer hoeft te verdedigen. Het waren per definitie eenlingen, waarvan de meesten wijselijk hun mond hielden, maar anderen, die in de illusie verkeerden dat ze iets heel nieuws hadden ontdekt, ( terwijl ze zich hoogstens hadden moeten generen omdat ze eerst zo laf waren geweest om tegen beter weten in mee te doen) zichzelf dus als uitverkoren beschouwden, gingen de goeroe uithangen en verzamelden leerlingen om zich heen en zo ontstonden de religies.
In je eentje alles opgeven om je eigen ziel te redden, is een egoïstische bezigheid, die op dit moment er in is bij al die heilzoekers, die zonodig in het “hier en nu” willen leven, ten koste van anderen, die hun geluk proberen te bereiken ten koste van het ongeluk van anderen. Bevrijding kan du alleen massaal, wat in deze woelige tijden waarin er steeds meer mensen zullen komen die vrijwel niets meer te verliezen hebben, steeds talrijke zullen worden. De mens kan genieten, zich verwonderen, over alles wat leeft en bloeit, over zijn eigen bestaan, over een prachtige wereld, heeft geen natuurlijke vijanden, maar is wel het enige schepsel dat kan afwijken van zijn natuur, maar daar gelukkig ook weer naar terugkeren.

Het lijkt inderdaad alsof mensen zich met het grootste gemak in een systeem laten schikken, zich in een korset laten persen, zich op een procustusbed tot de gewenste vorm laten rekken, kortom zich laten aanpassen aan alle normen en regels die hen door andere mensen worden opgelegd, maar daar komt altijd bij dat ze het toelaten, dat ze zwichten en zich niet verzetten. Dat hebben ze namelijk al heel, heel vroeg geleerd, onderdanig zijn, gehoorzamen, weten dat ze gestraft worden als ze dat niet doen, leren dat er autoriteiten zijn die het beter weten, ouders, schoolmeesters, clerus, en zo is het voor iedereen een automatisme geworden om zich aan te passen, zich te schikken naar een systeem. Mensen die nooit geleerd hebben om onderdanig te zijn laten zich niet aanpassen.
Het kastesysteem wat beschreven wordt in White Tiger, laat dus ook duidelijk zien dat knechten beroerde bazen zijn omdat ze hun frustraties botvieren op degenen die onder hen staan en dat zijn natuurlijk weer op de eerste plaats de kinderen en is het dus heel vanzelfsprekend dat de onderdrukte heel graag onderdrukt, om nog daar nog enig gevoel van eigenwaarde aan te ontlenen. Zo zie je bijvoorbeeld aan de manier waarop een baas met zijn hond omgaat, hoe hij thuis onder de plak zit. Dus de broedplaats waar de onderdanigen orden gekweekt en daarmee klaar worden gestoomd voor de grote wereld, zijn de gezinnen, die dus heel terecht de hoekstenen van deze maatschappij zijn. De mini-apenrots is het gezin.

Het is inderdaad fascinerend om te zien, hoe de verschillende diersoorten de mens een spiegel voorhouden en hen laten zien hoe absurd ze zich kunnen gedragen en vervolgens praten diezelfde mensen hun gedrag goed met het verwijzen, naar juist die diersoort die hun gedrag kan excuseren. “De bavianen doen het ook!” Ik vind dat toch er armoedig en ook nog een uiterst zak argument, want de ander kan daar meteen aan toevoegen dat de sprinkhaan het juist niet doet.

Het grote verschil is dat de baviaan zich niet als mens kan gedragen maar de mens zich wel als baviaan of nog duidelijker: een varken kan zich niet als mens gedragen, maar een mens wel als een varken. Een varken kan zich namelijk uitsluitend als een varken gedragen, tenzij hij door de mens wordt gedresseerd. Zo kan een klein kind zich uitsluitend als een klein kind gedragen, tenzij het door zijn opvoeders tot slaaf wordt gedresseerd, die uiterst bruikbaar is voor elk denkbaar systeem.

Jij hebt een verklaring gevonden voor het onrecht in deze wereld en zegt dat je daar niets aan kunt veranderen, omdat deze mens en deze wereld nu eenmaal zo in elkaar zitten. Jij hebt voor die verklaring een theorie nodig, die jouw idee over de mens (en dus jezelf) en de wereld bevestigt.
Ik zie dat mensen alleen maar bang zijn, dat ze zich voor de gek laten houden en voor de gek worden gehouden, door mensen die zichzelf ook weer voor de gek houden, die met hun hoofd leven en niet met hun hart, die collectief net als jij zeggen dat ze nou eenmaal zo zijn en dat ze niet kunnen veranderen, en als ze dat wel zouden willen dat de ander moet beginnen, dat mensen geleerd hebben om alles en iedereen de schuld te geven voor hun ellende, altijd de reden buiten zichzelf zoeken, omdat iedereen dat doet, en collectief de verantwoordelijkheid voor hun eigen leven uit handen geven.
Maar nogmaals de kern van het hele verhaal, misschien het cement dat jij bedoelt, wat het systeem in stand houdt, is dat als mensen zich anders dan als mens gedragen, als ze dus niet zijn wat ze eigenlijk zijn, ze dan vroeg of laat ziek worden en elk symptoom is een waarschuwing, die uitsluitend daarop wijst. Als namelijk een bepaalde manier van leven een symptoom of probleem oplevert, kun je het symptoom onderdrukken of het probleem proberen op te lossen, maar de enige zinnige manier is om je leven zo te veranderen dat het symptoom of het probleem verdwijnt.

Mijn ouders geloofden natuurlijk ook in de dokter, de pastoor, en al die andere autoriteiten en niet dankzij dat, maar ondanks dat hebben zij en ik het overleefd.

Tot slot draai je de zaak om als je zegt dat vervolmaking (ik zou gewoon zeggen, gewoon als mens leven) betekent dat er een eind komt aan het oneindige en eeuwige, want voor mij is dat het echte leven in het oneindige en eeuwige. Dan wordt inderdaad eindelijk het overleven leven, een Zijn in het eeuwige Nu.

Elke diersoort heeft wat wij een instinct noemen, wat hen precies laat doen wat ze moeten doen, en hen doet laten wat niet in hun belang is. Ze voelen wanneer ze moeten eten, voelen wanneer ze moeten rusten en slapen, voelen wanneer ze moeten paren, en wanneer ze beschutting moeten zoeken en zo speelt hun leven zich af.
Het zou dus uiterst merkwaardig zijn als mensen geen instinct, geen natuur, zouden hebben en inderdaad voelen mensen ook wanneer ze moeten eten, moeten rusten en slapen en beschutting moeten zoeken en waarschijnlijk ook wanneer ze zouden moeten paren. Kleine kinderen doen dat ook (behalve dat laatste natuurlijk) en bij echt primitieve volkeren speelt dat gevoel ook de hoofdrol. Bij ons is dat omgekeerd, daar bepaalt niet het gevoel maar het hoofd wat “goed” en “kwaad” is.
Wat heeft een mens nou echt nodig, niet om te overleven, maar om te leven? Wat voedsel als hij honger heeft, rust als hij moe is en beschutting als het bijvoorbeeld regent. Dat is echt alles en al het andere zijn valse behoeften. De natuur levert alles wat hij nodig heeft in overvloed en voor de rest kan hij dan genieten van het altijd wisselende schouwspel.
Er is dan ook geen enkele reden om te werken, want werken dient alleen om valse behoeften te bevredigen, alleen dwazen werken, en wie werkt moet ook meer eten. Vlees eten is een uiterst merkwaardig aanwensel en zoals dat bij alles gaat, gaan ze het ook nog “lekker” vinden, zoals ze wijn ook lekker zijn aan vinden en niet meer weten hoe smerig ze hun eerste las vonden en uiteindelijk zeggen ze zelfs niet dat ze het lekker vinden, maar dat het lekker is. Als iedereen voor het vlees dat hij zonodig moet eten zelf de dieren zou moeten slachten, zou het snel afgelopen zijn, hoewel moorden ook went.
De mens hoort net als elk dier in de natuur en leeft alleen gelukkig als hij naar zijn natuur leeft. Maar hij is meer dan een dier. Hij heeft geen natuurlijke vijanden, kan genieten en zich verwonderen en dat geeft hem in de natuur een absolute uitzonderingspositie.
De bevolkingsgroei hoeft helemaal niet beperkt te worden, want mensen maken elkaar wel af en anders gaan ze letterlijk en figuurlijk kankerend ten onder, in hun zelfgecreëerde en in stand gehouden rattenkooi, waarin ze inderdaad niet leven, maar alleen maar met overleven bezig zijn, niet in een gevecht met de natuur, maar in een onderling gevecht en een gevecht met zichzelf. Om die zieke manier van leven in stand te houden hebben ze een ongelofelijk ingewikkelde en dus kwetsbare infrastructuur gecreëerd, die nu overal op instorten staat. Maar die infrastructuur levert ook alle hulpmiddelen waarmee mensen die leven op een manier die niet met het leven verenigbaar is, dat leven kunstmatig continueren. Honderden miljoenen mensen kunnen nog alleen maar in leven worden gehouden met medicijnen, met chemotherapie, met inentingen, met tranquillizers, hulpverleners, die alleen gegarandeerd kunnen worden met een intacte infrastructuur.
En er is nog iets. In China maakt de regering zich op dit moment ernstig zorgen over het razendsnel stijgen van het aantal werkelozen en niet omdat ze mededogen hebben met die mensen, maar omdat ze bang zijn voor opstanden en dat geldt echt niet alleen voor China maar overal, ook in België en met name in Wallonië, de vraag is niet of maar wanneer. Als ze het niet kunnen krijgen komen ze het halen.

Geloven wil dus zeggen dat je iets niet zeker weet, maar dat houdt ook in dat je zolang je in dingen blijft geloven en aan de hand daarvan je leven leidt, er een enkele reden en behoefte is om zekerheid te krijgen. Je kunt dus je hele leven van alles geloven, dat wil zeggen, dingen die je niet met je zintuigen kunt waarnemen en die je niet ervaart, als leidraad aannemen. Immanuel Kant, die overigens ook vreselijk veel onzin heeft geschreven, gebruikt in zijn artikel Wat is Verlichting? het motto sapere aude, wat betekent “durf te weten”. Maar je kunt niet iets weten als je het gelooft en het echte weten is dus dat je weet dat je iets gelooft en dat dat dus per definitie onzin is, de waan van de dag. Kleine kinderen geloven nog niets, maar worden opgevoed door menen die van alles geloven, wat ze niet zien, du hun kinderen ook niet kunnen laten zien , die moeten dat ook maar geloven.
De strekking van de websites is geen aanklacht, want dat heeft iets van een beschuldiging. Ze verduidelijken alleen, onthullen van alle dat niet klopt, ontdekt dingen, haalt daar dus het dek van af, laat verbanden en patronen zien, en dat laatste is iets wat veel mensen niet durven omdat ze geleerd hebben dat je appels niet met peren kunt vergelijken. Mensen hebben namelijk geleerd om naar de verschillen te kijken, terwijl je als je naar de functie kijkt alles met alles kunt vergelijken. Net zoals je appels met peren kunt vergelijken en zelfs met kastanjes of tuinbonen, omdat hun functie het kunnen voeden is, kun je ook alle godsdiensten met elkaar vergelijken en alle relaties tussen mensen, met alle problemen van dien komen dan ook allemaal op hetzelfde neer. Alle politieke systemen kun je moeiteloos over elkaar heen leggen omdat het altijd over macht gaat, over mensen die bepalen hoe anderen moeten leven, terwijl ze hun eigen leven niet op orde hebben.
Alle relatieproblemen zijn communicatieproblemen, doordat de een zich andere meningen “eigen” heeft gemaakt dan de ander, andere dingen lekker, leuk en belangrijk heeft leren vinden dan de ander, en dat kan alleen maar tot conflicten leiden en compromissen, die altijd twee verliezers opleveren.

Het is eigenlijk gewoon een kwestie van uiterst consequent doorredeneren en dan kom je uiteindelijk uit bij het punt waarop je beseft dat je helemaal niets kunt weten en het klinkt paradoxaal, maar als je beseft dat je niet kunt weten, weet je opeens alles, of liever begrijp je alles. Dan begrijp je ook dat in deze wereld relaties tussen mensen helemaal niet kunnen en dat het altijd behelpen blijft. Dat je met behulp van de taal geen contact kunt maken met iemand anders, omdat je bij god niet weet wat er zich in die blackbox van de ander afspeelt, laat staan dat je weet wat er zich in je eigen blackbox afspeelt.
Dat er altijd een discrepantie is tussen wat mensen laten zien en wat ze zeggen en dat is waar kinderen nog zo en dieren altijd ongelofelijk sterk in zijn om dat te onderkennen.
Je kunt dus bij jezelf een heleboel meningen ontzenuwen als dingen die je gelooft, maar zolang je ook nog maar een enkele mening koestert, zal dat altijd je blik en je motieven verstoren.
Het opmerkelijke is dat als je iemand erop wijst dat hij een mening verkondigt, hij zal zeggen dat jij de mening verkondigt dat hij een mening verkondigt en dat je dat vrijwel niemand kunt duidelijk maken dat hij een denkfout maakt,

Binnen een groot marmeren blok zit een volmaakt beeldhouwwerk. Ik laat mensen dat blok zien en vertel hen dat. Ze zullen mij meewarig aankijken en stilletjes denken dat ik een beetje maf ben en overgaan tot de orde van de dag. Ook als ik hen vertel dat ze om dat beeld te vinden wel eerst een hoop werk moeten verrichten, en dat ik zelf ook zo’n blok had en daarin uiteindelijk gevonden heb wat ik zocht, zullen ze niet van gedachten veranderen.
Zo kan ik ook tegen iemand zeggen die geslagen is door het leven, teleurgesteld is in zichzelf en zijn medemensen is, dat hij een “vrij en volstrekt onafhankelijk kosmisch verschijnsel is en zelfs het meest verfijnde organisme dat er is,” hij zal me verbijsterd aankijken en mij toevoegen dat ik maar eens naar een psychiater moet. Het is een juiste uitspraak van Jan Börger, en die uitspraak is al door heel veel mensen onafhankelijk van hem en de hele mensengeschiedenis door gemaakt, maar helaas kunnen mensen daar niets mee. Dat is namelijk een eindconclusie, dat kun je pas ervaren als je je van al je bagage hebt ontdaan, zoals het beeld uit het blok marmer ook pas tevoorschijn komt als je alles wat dat beeld Niet is, hebt verwijderd. Hoe krankzinnig de vorm ook in waarin de evangeliën zijn gegoten, maar in wezen staat daar precies hetzelfde in, namelijk dat als je je van alles ontdoet dat je zult ervaren wat voor prachtig wezen je bent, maar je moet wel geloven dat je dat zult ervaren als je dat doet. Eerst zien en dan geloven zei de ongelovige Thomas dus! Ik weet wat ik heb en niet wat ik krijg, je kunt me nog meer vertellen en ging over tot de orde van de dag.
Mensen moeten zich ontwikkelen maar in de letterlijke betekenis van het woord, en niet in de betekenis waarin jij het schrijft. Mensen zijn namelijk ingewikkeld geworden, hebben zich gewikkeld in een cocon van meningen, bezittingen, en moeten die cocon weer helemaal afwikkelen (“ont”wikkelen), voordat ze zich ontpopt hebben en de wijde wereld in kunnen vliegen, uit hun kooi kunnen ontsnappen, maar als ze daar alleen al aan beginnen zullen al die andere poppen hem toeroepen dat hij normaal moet doen, zich keurig aan de poppenwereld moet aanpassen, dat hij gevaarlijk doet, dat zij daar ook el eens over hebben gedacht, maar dat ze al gauw tot de conclusie waren gekomen dat het hen toch niet zou lukken, en dat ze nu maar van het leven in hun cocon het beste proberen te maken en dat ze best wel gelukkig zijn zo. En dan nemen ze een borrel en roken een joint, waardoor het leven in de cocon wat vrijer lijkt te worden, maar het helpt maar voor even.

Natuurlijk ben je niet en nooit alleen, want je hebt nog altijd jezelf en als je uiteindelijk vrede met jezelf hebt gesloten ben je voor jezelf altijd een heel aangenaam gezelschap. Bovendien heb je altijd en overal de kinderen die je woordeloos zullen begrijpen en last but not least lopen er acht miljard gewetens op deze aardkloot rond die het dan allemaal met je eens zullen zijn.
Ga er maar rustig vanuit dat behalve de kleine kinderen nauwelijks iemand zich bewust is van wat er zich in zijn hoofd en de wereld afspeelt, dus daar kun je niet op rekenen.
Je kunt nooit weten wat al die factoren en omstandigheden zijn geweest die ertoe hebben geleid dat je geworden bent wat je nu bent, waarom je geboren bent in het nest waar je geboren bent, waarom je je zovaak een buitenstaander hebt gevoeld, waarom het je niet gelukt is om gewoon oogkleppen voor te doen en je af te sluiten van wat al die andere mensen niet durven te zien, maar dat is ook eigenlijk heel onbelangrijk. Het is niet zinnig als iemand in een kooi zit dat hij zich afvraagt hoe hij in die kooi is terechtgekomen, maar het enige belangrijke is dat hij eruit komt, dat hij nagaat hoe die kooi in elkaar zit en vervolgens zich een weg baant naar de uitgang.
Je moet bedenken dat als je eenmaal uit de rattenkooi bent ontsnapt en al je medemensen daar hun eenzame gevecht ziet voeren om te overleven, er nog maar één taak is.
Tot slot zijn al je medemensen in een nest geboren dat ze niet zelf hebben uitgekozen, onder omstandigheden waar ze niet om hebben gevraagd, en zijn ze geworden tot iets wat ze nooit hebben willen worden. Bij elke ontmoeting met een medemens is het zinnig om je te realiseren dat als jij in dat nest was geboren, jij die ander zou zijn geweest. Dat maakt bescheiden en ontneemt je elke reden om iemand te veroordelen,

Er komt een tijd
dat je, trots en uitgelaten,
jezelf zal groeten als je aankomt
bij je eigen deur, in je eigen spiegel
en jullie beiden zullen glimlachen bij de begroeting,
en zeggen, ga zitten. Eet.
Je zult die vreemdeling weer liefhebben die je eens was.
Geef wijn. Geef brood. Geef je hart terug
aan zichzelf, aan die vreemdeling die van je heeft gehouden,
je hele leven, aan hem die je verliet
voor een ander, aan hem die je door en door kent.
Pak de liefdesbrieven van de boekenplank,
de foto's, de wanhopige krabbels,
pel je eigen beeltenis van de spiegel.
Zit. Geniet van je leven.

Derek Walcott

Die laatste regel klopt natuurlijk niet omdat je pas echt vrij bent als iedereen vrij is,

Naar boven