Downloaden
als
Word-document
op
de
Downloadpagina 
Over
Antipsychiatrie
Wat is er met de antipsychiatrie
gebeurd?
De
term "antipsychiatrie" werd voor het eerst gebruikt door David Cooper
die
in 1968 zijn boek: "Psychiatry and Antipsychiatry" publiceerde. Het
voorwoord
begint hij met: "Voor iedereen, die in de psychiatrie werkt en
weigert
zijn kritisch bewustzijn, voor datgene waarmee hij zich daarmee
bezighoudt,
te laten verstarren, of weigert het door de dagelijkse indoctrinatie in
de Universiteitskliniek of de psychiatrische kliniek te laten
verstikken,
rijzen een aantal verwarrende vragen op. Juist op dit gebied, temidden
van mensen in extreme situaties, wordt men in het bijzonder door
twijfel
overmand: Waarom ben ik hier? Wie heeft mij hier neergezet of waarom
ben
ik hier zelf naartoe gekomen (en wat is het verschil tussen deze beide
vragen?) Wie betaalt mij waarvoor? Wat moet ik doen? Moet ik eigenlijk
wel wat doen? Waarom zou ik niets doen? Wat is iets en wat is niets?
Wat
is leven, wat is dood, wat is geestelijke gezondheid, wat is
krankzinnigheid"
Dat waren de twijfels die
toegelaten werden
en de vragen die toen gesteld durfden te worden. Eigenlijk draaide het
om de eeuwige taboe-vraag: "Waar zijn we nu eigenlijk mee bezig?" David
Cooper, de Marxist, is eigenlijk de enige die zichzelf altijd
uitdrukkelijk
als antipsychiater heeft geafficheerd en het zijn vooral de
tegenstanders
geweest, de gevestigde orde, die zich bedreigd voelden en degenen die
durfden
te twijfelen aan hun vanzelfsprekendheden als aanvallers beschouwden en
hen het etiket antipsychiaters opplakten. Voor hen werd het een
geuzennaam,
maar het dekte de lading niet. Zij waren niet anti, zij vielen het
bestaande
systeem niet aan, maar gaven een nieuwe en revolutionaire inhoud aan de
psychiatrie.
Al in de vijftiger jaren waren in
Amerika,
de Palo Alto-groep in Californië, en in Engeland, The Tavistock
Clinic,
die de gebaande wegen verlaten hadden en zich afvroegen of het allemaal
niet anders was en moest. Zij ontdekten dat wat gestoord gedrag genoemd
wordt, een begrijpelijke reactie was op communicatiestoornissen in het
milieu van het slachtoffer en dat het gestoord gedrag geen oorzaak had
maar een betekenis. Zij overtraden daarmee het grootste taboe in elke
cultuur,
het taboe dat het gestoorde gedrag van een gezinslid, iets te maken
heeft
met het gedrag van de andere gezinsleden, de familie, grotere
familieverbanden
en zich verder uitstrekkend tot volkeren en uiteindelijk tot de hele
maatschappij.
Een merkwaardig taboe omdat het slechts geldt voor alles wat als ziek,
gestoord, crimineel en ongewenst wordt beschouwd en niet voor al die
gewenste
eigenschappen en gedrag, prestaties, aangepast gedrag, het ver schoppen
in de maatschappij, status en rijkdom. Dat stemt namelijk opvoeders
trots
op hun product en zij beschouwen dat als een eigen verdienste.
De non-conformisten kwamen dus tot
de
conclusie dat als de maatschappij gestoorde mensen produceert, de
maatschappij
en dus uiteindelijk de mens die die maatschappij bouwde en in stand
hield,
moest veranderen en dat psychiatrische patiënten die boodschap
vertelden,
als je maar naar ze luisterde. Dat het er dus eigenlijk op neer kwam
dat
de zogenaamde "normale" gestoord was en dat de gestoorden dat door
hadden,
maar van de "normalen" weer "normaal" moesten worden en als zij daar
niet
toe bereid waren, ze geëlektroshocked, opgesloten en met
medicijnen
onder controle gehouden moesten worden.
Dat viel dus niet in goede aarde
en de
gevestigde orde was (en is) oppermachtig. Maar ook de gezinnen, die een
patiënt hadden voortgebracht, voelden zich aangevallen. Zij kregen
het gevoel dat ze de schuld (die verfoeilijke christelijke uitvinding)
kregen: de schizofrenogene moeder en het schizofrenogene gezin. Elk
gezin
is een gesloten systeem, waarin ieder gezinslid op elkaar reageert,
waarin
ieder gezinslid de plaats inneemt die hem/haar wordt toebedeeld en elke
patiënt, of het somatisch of psychisch is, is de zondebok, die
overbeladen
met de gezinsbagage decompenseert. Iedereen is medeverantwoordelijk,
gezinsleden,
buren, familie, dorp, volk en mensheid. Dat vertellen Laing en nog
helderder
Kipphardt. Ze zijn verguisd, verketterd en daar zelf uiteindelijk aan
onderdoor
gegaan, zoals alle ketters in de hele mensengeschiedenis, "Jezus"
incluis.
2000 Jaar geleden koos het volk ook voor Barabbas, de gevestigde orde,
en moesten de ketters het veld ruimen.
Wat is er met de
antipsychiatrie gebeurd?
De ware, revolutionaire
antipsychiatrie
is volledig verdwenen. Er resten nog wat verwaterde stromingen, die
anti
zijn; anti elektroshock, anti medicijnen, anti opsluiting, anti
psychiatrische
inrichting, anti psychiaters en ze geven de schuld aan alles en
iedereen,
maar vergeten naar zichzelf te kijken. Zij zien schizofrenen nog steeds
als ongeneeslijk en geven zichzelf en hen daarmee levenslang.